Η αβάσταχτη ελαφρότητα των εορτών.

2020-01-08

Ανακούφιση. Η πρωτοχρονιά πέρασε, η εορταστική περίοδος ολοκληρώθηκε...  Χαρακτηρίζω την περίοδο αυτή ως ανακούφιση, για να μη τη χαρακτηρίσω ως "χαρά"...

Τα φώτα και τα στολίδια, επιτέλους αποκαθηλώνονται, το πανηγύρι αυτό λαμβάνει τέλος... Ναι. Πανηγύρι. Ένα αβάσταχτης ελαφρότητας, ηλίθιο πανηγύρι καταναλωτισμού και ψεύτικης, επίπλαστης χαράς...
Η κραυγή του καταναλωτισμού "ΨΩΝΙΣΤΕ ΔΩΡΑ!", συνοδευόμενη από κίβδηλα χαμόγελα κι ευχές. Ευχές που θα ξεχαστούν πιο γρήγορα κι από τα χαζοτράγουδα που ακούνε οι έφηβοι.

Το μόνο που άλλαξε, είναι ο αριθμός στην ημερομηνία: από 2019, τώρα έχουμε 2020. Μία απλή μονάδα μέτρησης. Καμία ουσιαστική αλλαγή... Οι άνθρωποι συνεχίζουμε να είμεθα ίδιοι κι απαράλλαχτοι, κι ο καπιταλισμός συνεχίζει να ασελγεί επί των σαρκίων μας με ακόμη γοργότερο ρυθμό. Κατά τα άλλα, τούτος ο καταναλωτισμός, επιμένει να τυλίγει με χρυσό περιτύλιγμα τις ημέρες της ημερολογιακής αυτής μεταβάσεως, έχοντας το θράσος να τις συνδέει με τη γέννηση του Ιησού. 

Αυθαίρετα, διότι δεν υπάρχει κανείς Χριστός, καμιά Παναγία, κανένας Ιωσήφ, μάγος ή βοσκός στη φιέστα αυτή. Το μόνο κοινό με τη φάτνη είναι τα βοοειδή και τ' αμνοερίφια (εμείς, οι καταναλωτές), που τυφλά υπακούμε τις επιταγές του αόρατου αυτού βοσκού με τα πολλά ονόματα: Καταναλωτισμός, Καπιταλισμός, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, Διαφήμιση κλπ... Χριστούγεννα χωρίς Χριστό, χωρίς κανένα δίδαγμα, δίχως "να έχουμε το θεό μας"...

Το "αγαπάτε αλλήλους" έχει πάει περίπατο καιρό τώρα... Εδώ δεν αγαπάμε αλλήλους -βλέπετε πώς τους φέρονται τα αφεντικά και κάποιοι πελάτες- στους αλλήλους θα κολλήσουμε; Η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η βοήθεια σε αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη, έχει εξαφανιστεί βιαστικά και βίαια κάτω από ένα πολύχρωμο και ζωγραφισμένο χαλί, γεμάτο δέντρα, στολίδια, ψεύτικα και θρασύτατα χαμόγελα, και ηλικιωμένους-μασκότ της Coca Cola... 

Όλα αυτά, μέχρι να ολοκληρωθεί ο κύκλος των ημερών αυτών, και μετά, επιστροφή και πάλι, στην αδιαφορία, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό... Μία κατάσταση αβάσταχτης ελαφρότητας. Γι' αυτό παραφράζω τον τίτλο του βιβλίου του Μίλαν Κούντερα στον τίτλο του κειμένου αυτού. Γιατί αυτές οι ημέρες, για εμένα προσωπικά, είναι αβάσταχτες, λόγω της υποκρισίας τους. Και ακριβώς για αυτόν τον λόγο, ανακουφίζομαι που τελείωσαν...

Γρηγόρης Καραγιαννίδης


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!