Η απέναντι όχθη...

2019-11-21

Έκλεισα την πόρτα πίσω μου, ο αέρας λυσομανούσε σαν άλλος τρελός και το κρύο είχε εισχωρήσει ως το κόκκαλο. Τελευταία φορά που κοίταξα το ρολόι ήταν 10:20. Ο χρόνος είχε παγώσει εκεί για μένα. Ένιωθα ένα χέρι αόρατο να με ωθεί προς την έξοδο, σχεδόν μετά βίας.

Κι ήμουν στο σκοτάδι, γύρω μου ξαφνικά ο κόσμος άρχισε να φλέγεται, μέσα από φωτιά ξεπηδούσαν παραισθήσεις και άσχημες μνήμες. Ο κόμπος ανέβαινε, από το στομάχι στο λαιμό. Περπατούσα πάνω στα γυαλιά, έτρεχα να ξεφύγω, στο αντίθετο ρεύμα. Έτρεχα μακριά από το παρελθόν μου λες και δεν με πλήγωσε ποτέ. Οι προσδοκίες μου έφταιγαν πάντα.

Η άσφαλτος είχε κοπεί στα δύο, αριστοτεχνικά ακροβατούσα, εγώ που σκόνταφτα κι έπεφτα στον ίσιο δρόμο. Μια κραυγή, έτρεχε δίπλα μου προσπερνώντας με, με πήρε μαζί της, χωρίς να φέρω αντιρρήσεις ακολούθησα, τα δύο της χέρια αγκάλιασαν το λαιμό μου και έσφιγγαν δυνατά. Έφυγε, και μετά ένα τίποτα... Ανούσια, λυπηρή σιωπή.

Ημιλιπόθυμη, ίσα κατάφερα να σταθώ σε ένα πεζούλι. Ήμουν στη φωτιά, ήμουν ολόκληρη η φωτιά. Κι όλης της γης το δάκρυ δεν έφτανε για να καταλαγιάσει τις πικραμένες φλόγες. Ζω, πενθώ ή πέθανα; Στάχτες και σκόρπιες σταγόνες αίμα, οινόπνευμα κι αλάτι, κι εγώ ρακένδυτη σε κάθε σπιθαμή δέρματος που δεν κάλυπτε ύφασμα, είχα χρώμα από κάρβουνο, αρνούμαι πως αυτά τα ονειρεύτηκα .

Σαν από πάντα θρασύδειλο παιδί, στους εφιάλτες έσφιγγα πάντα το μαξιλάρι και κρυβόμουν κάτω από το πάπλωμα. Γιατί αν τα ονειρεύτηκα, είναι αδιανόητο να τσούζουν οι πληγές μου, η σάρκα μου είναι παγωμένη σαν να έπιασε το μέγιστο σημείο ψύξης.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Εδώ είναι και αγαπημένοι μου, αυτούς τους ξέρω.
-Γιαγιάκα μου , πόσο πολύ μου έλειψες μα εσύ γιατί είσαι εδώ;
-Πέρασες στην άλλη πλευρά μονάκριβη μου. Καλώς ήρθες στον παράδεισο, εδώ που κανένας δεν ξέχνα και τίποτα δεν ξεχνιέται.

"Omnes una manet nox. (Όλους μας περιμένει μια νύχτα)" Οράτιος

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!