Γνώριμο τέρας...

2019-11-05

Κάθε μέρα σβήνω τις μνήμες μου... Ό,τι συνέβη. Έχω έναν ασταμάτητο θυμό που πρέπει να συγκρατώ... Ο κόσμος είναι γεμάτος αμάλαγους που θεοποιούν το ψέμα και δολοφονούν την αλήθεια...Μία αλήθεια τόσο οδυνηρή...

Κάθε μέρα κοιτάζω τον καθρέφτη, προσπαθώ να αναγνωρίσω τους δαίμονες μου αλλά κάθε μέρα καταντώ φυγάς του εαυτού μου... Τρέχω να τους κρυφτώ... Αυτοί εκεί όμως παραμονεύουν, μου δημιουργούν προβλήματα και ο κόσμος με παρηγορεί... μου λένε «Έτσι είναι η Ζωή», «Αυτό συμβαίνει σε όλους μας».

Μα εγώ δεν γεννήθηκα για αυτό το τσίρκο που ονομάζετε τόσο χυδαία «Ζωή», εγώ είμαι εδώ για την πραγματική ύπαρξη, για το κρυφό διαμάντι ανάμεσα στις λάσπες, για την λάμψη πίσω από τα σύννεφα, για εμένα ανάμεσα στο πλήθος. Και κάπως έτσι, λίγο τρομαγμένος και με δειλά βήματα πήγαινα στον δρόμο μου... Συνέχιζα να κοιτώ τους δαίμονες κατάματα, τους κυνηγούσα να τους νικήσω... Να τους σκοτώσω... 

Ήταν τέρατα και εγώ ο κυνηγός τους! Προσπαθούσα να δω πίσω από το πέπλο της πλάνης... Να σπάσω την πορσελάνινη μάσκα... Δεν ήξερα τι θα βρω... Πίστευα στην λάμψη της αλήθειας...

Τι ανόητος. Το φως ήταν από τα ψέματα... Η αλήθεια ήταν σκοτεινή... Η αλήθεια είναι τελικά τόσο οδυνηρή... Την στιγμή που την είδα, το λεπτό που κατέβασα τα κομμάτια της μάσκας από το πρόσωπο μου... Μία μαύρη φλόγα απλώθηκε στα χέρια μου... Δεν πόνεσα, ήταν τόσο οικεία... Σαν να υπήρχε πάντα εκεί κρυμμένη... Το σώμα μου μαύρισε, τα νύχια μεγάλωσαν. Η ίριδα των ματιών μου έγινε μωβ, τα δάκρυα κόκκινα από το αίμα... Ο καθρέφτης μπροστά μου έσπασε! Το τέρας... Είμαι εγώ!

 

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ 

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!