Γκρίνια; Όχι, ευχαριστώ!

2018-10-19

'Γκρίνια, προβλήματα, προβλήματα, γκρίνια... Ευχαριστώ δε θα πάρω... Χάρισμά σας... Κάντε όμως παραπέρα και αφήστε εμάς που μπορούμε, να τα αντιμετωπίσουμε με την ησυχία μας...'

Ο άνθρωπος σαν ον, είναι μια ημιτελής ύπαρξη. Περνάει ολόκληρη τη ζωή του αναζητώντας το νόημα της ζωής ή τον σκοπό και τον λόγο ύπαρξής του. Στο ταξίδι του συναντάει όμοιούς του, βρίσκοντας σε αυτούς κάποια από τα κομμάτια που του λείπουν. Κάτι που δεν είναι εύκολο. Δεν ξυπνάει μια μέρα και ξαφνικά μαθαίνει τα πάντα για τον κόσμο γύρω του, βρίσκοντας έξω από την πόρτα όλα τα κομμάτια που του λείπουν. Πρέπει να καταβάλει υπέρτατες προσπάθειες και να εξοπλιστεί με άπλετη υπομονή, επιμονή και θέληση, ώσπου μέρα με τη μέρα, κομμάτι κομμάτι να χτίζεται η ύπαρξή του. Ή πιο συγκεκριμένα ο χαρακτήρας και η προσωπικότητά του. Ακόμα και οι αναμνήσεις που τον κάνουν αυτό που είναι.

Κάποιοι άνθρωποι, καταλαβαίνουν από νωρίς ότι όσο ζουν και μεγαλώνουν θα υπάρχει πάντα κάτι καινούριο να μάθουν, να κάνουν και να αποκτήσουν. Έτσι κάνουν υπομονή και χωρίς να κάθονται με σταυρωμένα χέρια χτίζουν τον εαυτό τους. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που δεν έμαθαν ποτέ την υπομονή. Όχι με τη σωστή σημασία της λέξης. Δεν έχουν την ικανότητα να δουλέψουν με τον εαυτό τους και γεμίζουν λίγο από το κενό τους με οτιδήποτε εφήμερο. Τα πάντα έρχονται και φεύγουν γι' αυτούς, αναζητώντας ένα απροσδιόριστο γιατί και δεν γεμίζουν ποτέ.

Οπότε ναι, για έναν άνθρωπο είναι ίσως λογικό να του λείπει κάτι και να γκρινιάζει λίγο πολύ σα μικρό παιδί. Γιατί κάθε μικρό παιδί εξαρτάται από άλλους, μέχρι να μεγαλώσει και να έχει αρκετή γνώση και δύναμη να σταθεί μόνο στα πόδια του. Αυτοί όμως που μένουν πάντα μικρά παιδιά, θα γκρινιάζουν για το παραμικρό. Πάντα κάτι θα τους λείπει και δεν θα είναι ποτέ ευχαριστημένοι. Φοβούνται να μείνουν μόνοι τους, φοβούνται την ήττα και την απόρριψη. Φοβούνται ακόμα και αυτούς που είναι καλύτεροι από τους ίδιους, πιο χαρούμενοι, πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι κλπ γιατί έτσι πιστεύουν πως κατατάσσονται αυτόματα στους χαμένους.

Εκεί είναι που γεννιέται η ζήλια, η κακία, ο φθόνος και πολλά άλλα. Θα μπορούσε να πει κανένας πως καημό το έχει να περάσει μια μέρα από τη ζωή του, χωρίς να ακούσει κάποιον να γκρινιάζει για το παραμικρό. Μόνο για μια μέρα, για να δει απλά πόσο όμορφη θα ήταν δίχως γκρίνια. Τόσοι πολλοί είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι που σκέφτονται πως, αφού δεν είναι αυτοί ευχαριστημένοι θα κάνουν και τους υπόλοιπους έτσι, μίζερους και κακομοίρηδες. Και πάλι όμως δεν θα είναι πλήρως ευχαριστημένοι.

Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται μια κοινωνία που αποτελείται από γκρινιάρηδες και όποιος είναι διαφορετικός είναι και περίεργος. Γιατί οι πλέον περίεργοι κλείνονται στα σπίτια τους για να μην βλέπουν τα χάλια του κόσμου. Δεν τους βλέπει πολλές φορές ούτε το φως της μέρας. Καλύτερα να είναι μόνοι τους, στην ησυχία τους, να περάσουν ακόμα και μέρες χωρίς να μιλήσουν με άλλον άνθρωπο, κάνοντας εποικοδομητικές συζητήσεις με τον εαυτό τους, κάνοντας γενικά κάτι δημιουργικό και χωρίς να μεταδίδουν την αρνητικότητα, τα προβλήματα και την γκρίνια τους στους άλλους.

Όλους τους ανθρώπους τους κατακλύζουν χιλιάδες συναισθήματα, μηδενός εξαιρουμένου. Όλοι χαίρονται, όλοι θυμώνουν, όλοι γκρινιάζουν... Όμως όπως πολύ σοφά είπε ο Αριστοτέλης αναφερόμενος μόνο στον θυμό, όλα τα αισθήματα που σε κατακλύζουν είναι εύκολο να τα εκφράσεις ή να ξεσπάσεις με αυτά. Το να το κάνεις όμως στον σωστό άνθρωπο, στον σωστό βαθμό, για τον σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με τον σωστό τρόπο δεν είναι και τόσο εύκολο.

Μάρω Εφ.



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!