Γιατί πια δε λέμε σ'αγαπώ;

2017-11-05

Ξεκινήσαμε σα δυο άγνωστοι. Γνωριστήκαμε, ερωτευθήκαμε και αγαπηθήκαμε. Έτσι, από το πουθενά. Θυμάσαι πόσο γρήγορα είπαμε το σ'αγαπώ; Αν το ήξερε κανείς θα γελούσε. Θα έλεγε ότι είναι τόσο νωρίς. Κι όμως εμείς όχι μόνο το είπαμε, αλλά το νιώσαμε κιόλας. Τόσο όμορφο, τόσο δυνατό, τόσο ειλικρινές. Τι δε θα 'δινα να ζήσω εκείνη τη στιγμή, ξανά και ξανά. Εγώ, εσύ και η νέα μας αγάπη!

Περάσαμε φουρτούνες και δυσκολίες και όλα αυτά τα αφήσαμε πίσω μας. Χτίσαμε τη ρουτίνα μας, μια νέα ρουτίνα δική μας να τη ζούμε ξανά και ξανά. Κι αυτό μας άρεσε. Μη μου πεις οτι δεν απολάμβανες  τις στιγμές που βγαίναμε, που περνούσαμε μαζί στο τηλέφωνο και στην κάμερα. Τη ρουτίνα μας στο πώς λέγαμε καλημέρα ή καληνύχτα. Τις φορές που οργανώναμε το πότε ο ένας θα πάει να δει τον άλλον.

Και μια στο τόσο οι εκπλήξεις να μας κάνουν να χαμογελάμε ξανα σαν πρωτοερωτευμένοι. Κι εμένα αυτό με έκανε να σε ερωτεύομαι κάθε μέρα. Εσένα όχι; Δεν είσαι ερωτευμένος πια; Ίσως όχι. Βλέπεις πλέον έπαψες να λες και το σ'αγαπω.

Μα έρωτας και αγάπη δεν είναι το ίδιο. Δε μ'αγαπάς πια; Ή δε θες να το λες; Αλλά δεν το καταλαβαίνω αυτό. Γιατί να μη θες να λες τι αισθάνεσαι; Εγώ απλά δε χορταίνω να στο λέω. Κάθε φορά δε μοιάζει αρκετή. Όσες φορές κι αν το πω νιώθω ότι δεν μπορω να σε κάνω να δεις το πόσο σ'αγαπαω. Κι εσύ πια δεν το λες, και εγω φοβάμαι ότι σου έφυγε η αγάπη. Και μετά σαν από μηχανής θεός από τα χείλη σου βγαίνουν αυτές  οι λέξεις ξανά. Σ'αγαπάω! Δύο λέξεις που μου δίνουν ζωή στο λεπτό! Δυο λέξεις που όταν τις λες, περιμένω την επόμενη!

Κι αφού είναι τόσο σημαντικό για εμένα να το λεω, γιατι δεν είναι για εσένα; Κι αφού είναι τόσο σημαντικό για εμένα να το ακούω, γιατί δεν είναι για εσένα; Όλο αυτό με μπερδεύει αφάνταστα και πλέον δε στο λέω ούτε εγώ το ίδιο συχνά. Δε σε αγκαλιάζω το ίδιο συχνά. Δε σε αγκαλιάζω καν το ίδιο. Πολλές φορές νιώθω ξένη. Ίσως το νιώθεις κι εσύ. Ίσως για αυτό δε λέμε πια τόσο συχνά το σ'αγαπω!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!