Γιατί δεν ερωτευόμαστε πια;

2018-11-19

Πάντα κρύβεται μια πονεμένη ιστορία πίσω από ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα... Αν είσαι από τους λίγους αλλά τυχερούς, θα το καταλάβεις εύκολα, παρατηρώντας τον άλλον προσεκτικά. Λέω "λίγους", γιατί λίγοι είναι αυτοί που θα ενδιαφερθούν πραγματικά, να γνωρίσουν τον άλλον. Λέω "τυχερούς", γιατί κατάφεραν και κέρδισαν την εμπιστοσύνη του άλλου..

Γιατί σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, αν συνεχίσεις να μένεις εκτεθειμένος, τότε οι παλιές σου πληγές που με τόσο κόπο γιάτρεψες, όχι απλά θα ανοίξουν, αλλά θα δημιουργηθούν και νέες! Και φτου και απ' την αρχή... Και ξέρεις ε, οι πληγές κάθε φορά θα είναι και πιο βαθιές και πιο χρονοβόρες για να επουλωθούν...  Οπότε για να καταφέρεις να επιβιώσεις, θα πρέπει πάντα να έχεις στο νου σου, σε ποιον επιλέγεις να ανοίξεις τα χαρτιά του, πόσα χαρτιά πρόκειται να ανοίξεις και ποια χαρτιά θα ανοίξεις.. 

Και τι γίνεται στην περίπτωση που κάνεις λάθος; Τότε τα τείχη γίνονται όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο άθικτα κι εσύ πνίγεσαι στις αμφιβολίες σου, μέχρι που παθαίνεις τελικά, ανοσία στα πάντα..
Και φιλαράκι δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, αλλά το ξέρεις ότι δεν θα έχει κανείς την υπομονή, να ασχοληθεί περαιτέρω με την πάρτη σου έτσι; Η πλειοψηφία πλέον, είναι ρηχή και ίσως να έχει και τις ίδιες ανασφάλειες με 'σένα... 

Γεμίσαμε από κυνικούς ανθρώπους τι να πεις! Κάποιοι την βρίσκουν με το να πληγώνουν τον άλλον, για να εξιλεωθούν οι ίδιοι και κάποιοι άλλοι, απλά κλείνουν τον διακόπτη και δεν ενοχλούν κανέναν... Αλίμονο αν πέσεις στους πρώτους! Θα σε κάνουν σαν τα μούτρα τους!

Ο κακόμοιρος ο έρωτας... Ούτε ένα παραθυράκι δεν βρίσκει για να μπει... Με τόσο "εγώ" εκεί έξω, πού χώρος για εκείνον; Στα μάτια μας πια φαντάζει, σαν μια πινακίδα που λέει "ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ"! Ναι είμαστε τόσο καλομαθημένοι, που δεν θέλουμε να φάμε τα μούτρα μας πάλι... Ας πάει αλλού κι αυτός να ρίξει τα βέλη του! Ορίστε μας!Γρήγορα τρέξτε να κρυφτείτε! Μην τον αφήσετε να σας βρει...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!