Για όταν φύγεις...

2016-10-02

Και το κάπνισμα το έκοψα. 

 Μην κοιτάς τον καπνό στην τσάντα. 

 Έτσι για να νιώθω ασφάλεια τον έχω. 

 Να ξέρω ότι αν θέλω να κάνω, μπορώ. 

 Αλλά δεν κάνω! 

Ομως όταν φύγεις τι θα κανω; 

 Για αυτό θέλω κάτι δικό σου. 

Ένα ξεχασμένο αντικείμενο σπίτι μου. 

Να ξέρω ότι μπορώ να το αγκαλιάσω όποτε θέλω να σε νιώσω. 

Μέχρι να μη θέλω πια... 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.