Για όσο ζω, θα μου λείπεις!

2018-12-25

Ήσουν εκείνο το χέρι, που κρατούσε σφιχτά το δικό μου κάθε φορά, που διασχίζαμε μαζί τον δρόμο.

Ήσουν εκείνη η γλυκιά κουβέντα, κάθε φορά που χρειαζόμουν λίγη παρηγοριά.

Ήσουν εκείνη η αγκαλιά, που με έβαζε στο κρεβάτι κάθε φορά, που με 'παιρνε ο ύπνος στον καναπέ.

Ήσουν άνθρωπος γεμάτος αγάπη, τόση που φαινόταν στα μάτια σου.

Είσαι ο υπεύθυνος, που είμαι αυτήν που είμαι και που αναπνέω μέσα σε αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Είσαι ο μπαμπάς μου και για όσο ζω, θα μου λείπεις...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!