Φλογερό μου αστέρι!!!

2019-09-11

Σαν λιοντάρια παλεύαμε στην ζωή μας... Ήμασταν σαν πολεμιστές παγωμένοι από την φρίκη του πολέμου, σκληραγωγημένοι από τα πυρά του, πληγωμένοι από την φλόγα της μάχης... Γιατί εμείς ήμασταν στρατιώτες και ο έρωτας, πόλεμος...

Μα τότε τα βλέμματα μας συναντήθηκαν για πρώτη φορά... Για μία μόνο λαμπερή στιγμή... Και είδαμε την αλήθεια μας... Τα όπλα χάθηκαν από τα χέρια μας, η πανοπλία ράγισε και έπεσε στο έδαφος βγάζοντας έναν εκκωφαντικό μεταλλικό θόρυβο... Τον μόνο ήχο που ακούγαμε μέσα στο άπειρο μίας στιγμής... Τον μόνο που ακούγαμε μέσα στα ανταλλασσόμενα πυρά...

Χάθηκα και χάθηκες από τον κόσμο μόνο για να ξαναβρεθούμε... Ο πραγματικός μου εαυτός ήταν ολόγυμνος μπροστά στην γύμνια του δικού σου... Πάντα μου έλεγαν ότι κάτω από την πανοπλία είμαι αθεράπευτα ρομαντικός... Ήμουν κοντά στο να τους πιστέψω... Τώρα που σε βλέπω όμως δεν το πιστεύω... Το ξέρω στα σίγουρα...

Ίσως κουράστηκα από τις τόσες μάχες... Ίσως με πλήγωνα περισσότερο, από ότι ο κόσμος... Μα μέσα στα μάτια σου βρήκα μία απόκοσμη σωτηρία απόλυτης κατανόησης... Τόσο υπέροχο... Τόσο τρομακτικό... Έχω ερωτευτεί γαλάζια μάτια, έχω ενθουσιαστεί από τα πράσινα, έχω κάνει τόσα για τα γκρι... Μα δεν έχω αγαπήσει κανένα σαν τα καφέ, τα δικά σου καφέ μάτια... Έχω ταρακουνήσει τον παράδεισο για άλλα άτομα, αλλά για εσένα θέλω να ξεσηκώσω την κόλαση... Και όσο ο κόσμος καίγεται και το παρελθόν μου σβήνεται, εγώ να χάνομαι μέσα στα μάτια σου...

Ο κόσμος μου πρόσφερε δύναμη, μου έδωσε φτερά... Το πλήθος ζητωκραύγαζε... Με λέγανε ήρωα, με νόμιζαν για Θεό... Μα τα αρνήθηκα όλα... Για εσένα... Γιατί εσύ μου έδωσες μία καρδιά που αγαπά... Μου έδωσες αυτό που ο κόσμος δεν μπορούσε... Αυτό που είχα τρομερά ανάγκη πιο πολύ...

Σε κοιτάζω και δεν βλέπω έναν υποκριτικά όμορφο παράδεισο... Αλλά πραγματική χάρη... Η οποία είναι τόσο όμορφη στην ατέλεια της, απόλυτα ειλικρινής με το συναίσθημά της και ελευθερωτής της, η ίδια της η αδυναμία...

Τόσο καιρό παλεύαμε για να κρύψουμε τον εαυτό μας πίσω από τις πανοπλίες... Τόσο καιρό πυρπολούσαμε τον κόσμο για να ελέγξουμε την εσωτερική μας φλόγα... Τώρα όμως σε βρήκα και με βρήκες... Σε είδα και με είδες... Ένα βλέμμα ήταν αυτό που χρειαζόμασταν... Μα από την άλλη ένα βλέμμα είναι πάντα αρκετό...

Τώρα μάχομαι για εσένα, μάχεσαι για εμένα... Παλεύουμε για εμάς... Τώρα βάζουμε φωτιά στον κόσμο, για να φανερώσουμε την φλόγα μας... Θα βιαστούν να μας κρίνουν, θα μας πουν άκαρδους και αμαρτωλούς... Μα μην τους ακούς...

Η καρδιά μου είναι στα χέρια σου και η δικιά σου στα δικά μου... Ξεδίπλωσε με, με ένα σου άγγιγμα... Πες μου "Σ'αγαπώ" με τα μάτια... Το όπλο είναι ο πόθος. Οι λέξεις είναι η σφαίρα. Χτύπα στα στήθη... Λαμπερέ μου αστέρα!

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!