Feel the everything!!!

2018-09-19

Πόσο δύσκολο να νιώθεις κενός και μόνος;

Πώς να εκφράσεις όσα σε πονούν;

Το δύσβατο μονοπάτι της ανθρωπότητας, κάπου εδώ ξεκινά...
με τη γέννηση...
Από μικρός, μαθαίνεις πράγματα υλικά, με όσα σου παρέχονται, και άυλα, με όσα σου προσφέρουν. Τα άυλα, βεβαίως, χρήζουν περισσότερο μιας και συμβάλλουν στη θρέψη της ψυχής. Μα πως φτάνεις στο σημείο, μεγαλώνοντας, να θεωρείσαι κενός; Προβλήματα υπαρξιακά, άλυτα. Μα τι λέω;
Άλυτα είναι μαθηματικής φύσεως προβλήματα, τα ψυχολογικά λύνονται βάση ψυχής και σκέψης.
Ή και όχι...

Ποιος είμαι, πού πάω, τι κάνω, γιατί είμαι εδώ... Τόσα υπαρξιακά ερωτήματα, που σίγουρα οι ειδικοί μπορούν να λύσουν. Το ερώτημα θα έπρεπε να ήταν, για ποιο λόγο να έχεις υπαρξιακά; Μήπως δε δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι; Κι αν δεν τον δεχτείς εσύ, πως θα τον δεχτούν οι άλλοι;
Αυτό που έγινες μεγαλώνοντας το οφείλεις σε οικογένεια, φίλους, σχολείο, κοινωνικό περίγυρο γεμάτο ομάδες παιδικές, εφηβικές, μεταγενέστερες και στις δοκιμασίες που έπρεπε να ανταπεξέλθεις. Μα πάνω απ'όλα το οφείλεις σε ΕΣΕΝΑ.

Ένα σημαντικό μπουκαλάκι της ζωής γεμίζεται εκ γενετής, με το συστατικό της ψυχής. Τρέφεις την ψυχή σου ή αφήνεις να στην θρέψουν, καταστρέφοντάς την; Δεχόμαστε τον εαυτό μας εστί... δέχεσαι την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα που εσύ, ο ίδιος, έχεις δημιουργήσει. Ό,τι δεν σου αρμόζει πια, το αλλάζεις. Η κρίση είναι άυλο αγαθό που εξελίσσεται βάση δοκιμασιών που έφερες εις πέρας, επιτυχώς ή όχι. Είναι πλήρως υποκειμενική.
Μην αφήνεις τον καθένα να την επηρεάσει. Μη παγιδεύεις την ψυχή σου σε ένοχα μυαλά. Μη νιώθεις τύψεις για κάθε σου ενέργεια.
Η κρίση σου είσαι ΕΣΎ.


Μαρία Καραβασίλη



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!