Εσύ και η μοναξιά σου!

2018-12-10

Τι περίεργη είναι η μοναξιά, τη μια σε γεμίζει, την άλλη σε αδειάζει...  Τη μια χαίρεσαι που την έχεις για συντροφιά, την άλλη θες να την ξεφορτωθείς... Κουράζει μερικές φορές αυτή η σιωπή.  Θέλει και λίγο θόρυβο η ζωή... Κι εσύ θες να βγεις απ'τη ρουτίνα σου, παραδέξου το! Κάτι να αναστατώσει... Κάτι που τέλος πάντων, θα βάλει λίγη ένταση στην καθημερινότητα σου. Το έχει ανάγκη η ψυχή σου άλλωστε... 

Ξέρω.  Ξέρω ότι θες να ζήσεις, αλλά έχεις ξεχάσει το πώς...  Νιώθεις κάπως περιορισμένος... Φυλακισμένος. Σε καταβάλλει μια ήττα...
Έχεις παραιτηθεί!

Θυμάσαι όλα εκείνα που σε πλήγωσαν... Όλους τους ανθρώπους που πέρασαν και άφησαν το στίγμα τους. Πήραν-δεν πήραν κάτι από 'σενα, ένα είναι το σίγουρο...  Σου έδωσαν κι εκείνοι κάτι.

Κι ίσως αυτό το κάτι, να σ'έφτασε τελικά, σ'αυτό εδώ το σημείο..
Και δεν ξέρεις ούτε το πότε θα ξεφύγεις από αυτό, ούτε το πως θα είσαι αφού ξεφύγεις...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!