Ένας μικρός θάνατος το φθινόπωρο...

2019-09-23

Ήρθες την πιο όμορφη εποχή...
Λίγο πριν μπει ο Αύγουστος...
Χαμογέλασες γιατί ήδη ήξερες ενώ εγώ, σε κοίταζα με μισό μάτι...
Και τότε χωρίς να το καταλάβω, με είχες γοητεύσει...
Όχι φυσικά και δεν στο έδειχνα!
Βλέπεις πέρασα πολλά πριν έρθεις και οι πληγές μου, είναι ακόμα ανοιχτές...
Μα εσύ με το ζεστό σου χαμόγελο και με την γλυκύτητα σου, έριξες όλες μου τις άμυνες.,.
Και τότε, όταν πια είχα μαλακώσει και ήμουν σε θέση να στο δείξω, κλείστηκες εσύ...
Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί...
Μόνο που εσύ έφυγες...
Εσύ που έλεγες θα μείνεις και τον χειμώνα όταν έβλεπες να με πιάνει η μελαγχολία του φθινοπώρου...
Εσύ που μου έταξες κι άλλα καλοκαίρια...
Έφυγες μαζί με το καλοκαίρι και χειμώνιασε νωρίς...
"Χάθηκε η μαγεία" θυμάμαι να λες.
Όχι μωρό μου η μαγεία του καλοκαιριού είναι αυτή που χάθηκε.
Η δική μας, ήταν στο χέρι μας να κρατήσει... 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!