Ένας χρόνος...

2017-07-19

Ένα χρόνο πριν ήπιαμε τον πρώτο μας καφέ. Λιγες μέρες μετά ένα ποτήρι κρασί. 

Θυμασαι; 

 Εσύ να με κοιτάς κι εγώ να σου λέω πως δε μου αρέσει το στιφό κρασί. Και να με πειράζεις. 

Που να ξερα ότι αυτές οι μέρες θα κρατούσαν τόσο. 

 Πού να ξερα ότι ένα χρόνο μετά θα σαι ακόμα δικός μου Θα πηγαίνουμε ακόμα για ένα ποτήρι κρασί ή έναν καφε. 

Πού να ξέρα ότι εκείνο το απόγευμα θα κατέληγε σε τόσα βράδια στην αγκαλιά σου και τόσα πρωινά διπλα σου. 

Κι έπειτα σκέφτομαι πόσο ακόμα θα κρατήσει. 

 Πόσο χρόνο μαζι μας φυλάει η ζωή! 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!