Ένα τεράστιο παζλ...

2017-07-19

Κι αν όντως είμαστε παζλ που αποτελούνται από πολλά κομμάτια πες μου...

Πώς κάτι ή κάποιος γίνεται κομμάτι σου; 

Τι τον κάνει άξιο να σε συμπληρώσει.

Γιατί ξέρεις εσύ έγινες σχεδόν αμέσως κομμάτι μου. 

Κι εγώ δικό σου όπως λες όταν με αγκαλιαζεις. 

Και τότε όταν οι άνθρωποι αλλάζουν πώς γίνεται να αφήσουν τα κομμάτια τους;

Πώς διαλέγεις ποιο κομμάτι θα αφήσεις πισω;

Πώς διαλέγεις χωρίς να ρωτήσεις το κομμάτι αυτό αν θέλει να σε ακολουθήσει; 

Γιατί ξέρεις αυτό είναι κομμάτι στο παζλ σου, αλλά κι εσύ μπορεί να 'σαι κομμάτι αυτού του κομματιού...

Ένα τεράστιο παζλ η ανθρωπότητα βλέπεις...

Αν όλοι είμαστε ένα παζλ...

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...