Ένα ταξίδι η ζωή...

2018-09-21

Κάθε μέρα φτάνει στο τέλος της. Κάθε ώρα, έχει το τελευταίο της λεπτό και το τελευταίο της δευτερόλεπτο. Μέχρι το τέλος της ημέρας θα χαθούν πολλά και ίσως ανακτηθούν πολλά περισσότερα. Την επομένη όμως θα χαθούν περισσότερα από αυτά που θα ανακτηθούν.

Όχι δεν τελειώνουν όλα. Απλώς με το τέλος κάθε ημέρας, έρχεται μια άλλη, διαφορετική. Με το που χτυπάει το τελευταίο δευτερόλεπτο της ώρας, ένα άλλο τελειώνει πριν καν προλάβεις να το πεις. Βλέπεις έτσι είναι ο χρόνος. Κυλά σαν το ποτάμι και χωρίς να το καταλάβεις φτάνει στο τέλος της διαδρομής και μετατρέπεται σε κάτι άλλο κάνοντας ξανά τον κύκλο του. 

Μα ποτέ δεν είναι ίδιος με πριν. Κάθε άνθρωπος κάνει ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή. Μέσα σε αυτό το ταξίδι θα μάθει και θα δει πολλά. Έρχεται όμως κάποτε η στιγμή που μπαίνει σε λαβύρινθους κάνοντάς τον να περιφέρεται σε μικρούς κύκλους μέχρι να μάθει ποιος είναι και τι κάνει ή ποιος είναι ο σκοπός του. Κάποιοι βγαίνουν από εκεί εύκολα και γρήγορα. Κάποιοι άλλοι βγαίνουν ανώδυνα αλλά αργοπορημένα ή δύσβατα,  μα γρήγορα. 

Υπάρχουν όμως και αυτοί που χάνονται εκεί μέσα για τόσο καιρό που ξεχνάνε τα όνειρα και τους όμορφους προορισμούς που ήθελαν να επισκεφθούν στην πορεία του ταξιδιού τους. Χάνονται στο ψάξιμο ενώ ο χρόνος τους κυλάει. Υπάρχουν τόσοι νέοι άνθρωποι μέσα στα πρέπει και τα μη, που χάνουν την ουσία. Χάνουν τα όνειρά τους, τα θέλω τους για να ικανοποιήσουν όσους έχασαν τα δικά τους όνειρα γιατί έτσι έπρεπε. Γιατί έτσι τους είπαν πως είναι το σωστό. 

Νόμιζαν πως δεν υπήρχε έξοδος μέσα στον λαβύρινθο και έμειναν εκεί παγιδευμένοι, αναζητώντας το διαφορετικό μέσα σε πανομοιότυπους κύκλους. Βλέπεις ο χρόνος δεν κοιτάζει το που βρίσκεσαι. Κυλάει και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Είτε βρίσκεσαι στον λαβύρινθο είτε συνεχίζεις το όμορφο ταξίδι σου, θα περάσει να σε πάρει μαζί του. Θα φτάσει και αυτός στον προορισμό του και θα κάνει τον κύκλο του χωρίς εσένα αυτή τη φορά. 

Γι αυτό κοίτα να χαρείς το ταξίδι σου ή να βγεις από τον λαβύρινθο όσο έχεις ακόμα καιρό. Και που ξέρεις. Ίσως στην επόμενη βόλτα να είσαι αυτός που θα βοηθήσει κάποιον που έχασε τον δρόμο του. Μα πάνω απ όλα ζήσε το ταξίδι σου. 

Μάρω Εφ. 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!