Ένα χρόνο και κάτι μετά...

2017-07-17

Δεύτερο καλοκαίρι μαζί. 

Δεν πήγαμε κάπου. Δεν μπορέσαμε.  

Δε με νοιάζει. 

 Σε βλέπω κάθε μέρα κι αυτό μου αρκεί. 

 Μια βόλτα μαζί σου έστω και με τα πόδια είναι η καλύτερη εκδρομή. Χθες παραλίγο να σε χασω πάλι...

 Δε σε έχασα. 

 Άραγε φοβάσαι κι εσύ μη με χασεις; 

Έλα να περπατήσουμε για λίγο.

 Να μου πεις τους φόβους και τα όνειρα σου. Κι εγώ να ακούω. 

 Έπειτα να σου πω για μένα. 

 Καλύτερος κι από τις καλύτερες διακοπές ένας διάλογος μαζί σου. 

Κι ας μη λέμε τίποτα! 

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...