Εμείς που το βράδυ τα παρατάμε...

2018-06-29

Ναι, είμαστε και εμείς που τίποτα δεν μας χαρίστηκε και που παλεύουμε για τα όνειρα μας καθημερινά. Αν έχεις άτομα δίπλα σου στις μάχες αυτές τόσο πιο τυχερός είσαι. Όσο λιγότερους, όμως, έχεις τόσο πιο κοντά είσαι στο να παραιτηθείς, γιατί οι δυνάμεις σου μόνο δεν φτάνουν για να τα καταφέρεις. Πέφτει η νύχτα, πέφτεις κι εσύ στο κρεβάτι, σκέφτεσαι ξανά και ξανά και αποφασίζεις πως παραιτείσαι, γιατί κουράστηκες να μάχεσαι μόνος, ή γιατί σταμάτησες να ελπίζεις στα ίδια σου τα όνειρα. Και σε παίρνει ο ύπνος με το παράπονο των ονείρων σου. 

Ξυπνάς, βλέπεις τον ήλιο τόσο ελπιδοφόρα να εισβάλλει στο δωμάτιο μέσα από τις σχισμές, σηκώνεσαι να φτιάξεις καφέ και τελικά το συνειδητοποιείς. Δεν παραιτήθηκες. Ακόμα μια μέρα θα παλέψεις με λάβαρο τον εαυτό σου. Τα ξανά βάζεις κάτω, σηκώνεις τα μανίκια, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες μέσα σου "Όχι ρε! Θα τα καταφέρω!". Γιατί έτσι είμαστε εμείς. Το βράδυ τα παρατάμε και το πρωί τα ξαναπιάνουμε με θράσος και ελπίδα!  

Vasoula Mant.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.