Εμείς που το βράδυ τα παρατάμε...

2018-06-29

Ναι, είμαστε και εμείς που τίποτα δεν μας χαρίστηκε και που παλεύουμε για τα όνειρα μας καθημερινά. Αν έχεις άτομα δίπλα σου στις μάχες αυτές τόσο πιο τυχερός είσαι. Όσο λιγότερους, όμως, έχεις τόσο πιο κοντά είσαι στο να παραιτηθείς, γιατί οι δυνάμεις σου μόνο δεν φτάνουν για να τα καταφέρεις. Πέφτει η νύχτα, πέφτεις κι εσύ στο κρεβάτι, σκέφτεσαι ξανά και ξανά και αποφασίζεις πως παραιτείσαι, γιατί κουράστηκες να μάχεσαι μόνος, ή γιατί σταμάτησες να ελπίζεις στα ίδια σου τα όνειρα. Και σε παίρνει ο ύπνος με το παράπονο των ονείρων σου. 

Ξυπνάς, βλέπεις τον ήλιο τόσο ελπιδοφόρα να εισβάλλει στο δωμάτιο μέσα από τις σχισμές, σηκώνεσαι να φτιάξεις καφέ και τελικά το συνειδητοποιείς. Δεν παραιτήθηκες. Ακόμα μια μέρα θα παλέψεις με λάβαρο τον εαυτό σου. Τα ξανά βάζεις κάτω, σηκώνεις τα μανίκια, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και λες μέσα σου "Όχι ρε! Θα τα καταφέρω!". Γιατί έτσι είμαστε εμείς. Το βράδυ τα παρατάμε και το πρωί τα ξαναπιάνουμε με θράσος και ελπίδα!  

Vasoula Mant.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!