Ελπίδες ψιλοκομμένες!

2018-09-22

Αν η ζωή μας ήταν φιλμάκι, θα ήταν μικρού μήκους, αυτό είναι βέβαιο.

Σάμπως τι είναι 70-100 χρόνια μπροστά στην αιωνιότητα;

Στην ακροτελεύτια και περισσότερο δραματική σκηνή, εκείνου του φανταστικού φιλμακίου, ένας βράχος ξεκολλάει από το βουνό και πέφτει πάνω μας.

Η σκηνή όλη κι όλη κρατάει 3 δευτερόλεπτα το πολύ. Με τη σύχγρονη τεχνολογία όμως, έχουμε τη δυνατότητα να την "παίξουμε" σε super slow motion με διάρκεια περίπου ένα λεπτό.

Ο ευρηματικός σκηνοθέτης, "παίζει" super slow motion τη σκηνή και εστιάζει στο πρόσωπο και τις εκφράσεις του πρωταγωνιστή.

Εκείνος είναι φανερό πως αγνοεί πως οι στιγμές του αυτές είναι οι τελευταίες.

Κάθεται αμέριμνος στο αυτοκίνητό του με σβηστή τη μηχανή, απολαμβάνει τη θέα και τον espresso freddo με ολίγη του, κάνει και ένα τσιγάρο, χαζεύοντας βιντεάκια στο ίντερνετ.

Πολύ του άρεσαν οι γκάφες και τα αστεία ατυχήματα στο διαδίκτυο, νομίζω τα έλεγε fail ή epic fail.

Τώρα ενώ όλοι εμείς που βλέπουμε το φιλμάκι της ζωής του πρωταγωνιστή σε super slow motion, και γνωρίζουμε, τη μοίρα του, στεκόμαστε αδύναμοι, σοκαρισμένοι, σιωπηλοί.

Σχεδόν μοιρολατρικά περιμένουμε το τέλος του.

Κάθε καρέ, αργό και μακρόσυρτο είναι άλλο ένα βήμα προς το φρικτό θάνατό του.

Από μια κάποια παράξενη λύπηση επιλέξαμε να ξαναδούμε το τέλος σε super slow motion, να ψιλοκόψουμε τις στιγμές, να ψιλοκόψουμε τις ελπίδες του για μια ξαφνική, μια ανέλπιστη αντίδραση του πρωταγωνιστή, που να του σώσει τη ζωή.

Ο Ελληνικός λαός αμέριμνος πρωταγωνιστής, απολαμβάνει στην καθημερινότητά του ένα σωρό άσχετα, άχρηστα και ξενόφερτα γενόσημα της ευτυχίας.

Πάνω από τα κεφάλια μας έχει ξεκολλήσει ο βράχος που θα μας εξαφανίσει.

Προς μεγάλη έκπληξη του κοινού και του σκηνοθέτη, ο λαός στρέφει το κεφάλι ψηλά, βλέπει το μοιραίο βράχο που 'ρχεται καταπάνω του.

Όλοι τότε συνεργείο, σκηνοθέτες παραγωγοί και θεατές, έκπληκτοι περιμένουνε την αντίδραση των Ελλήνων, το άλμα προς τη σωτηρία.

Σε super slow motion, καρέ καρέ γινόμαστε μάρτυρες, ενός αναπάντεχου λυτρωμού, μιας υπερφυσικής ανατροπής.

Δυστυχώς όμως δεν κινείται κανείς, όλοι ακίνητοι με καρφωμένο το βλέμμα πάνω στο βράχο που πέφτει να τους καταπλακώσει, δεν αντιδρούν.

Φαίνεται καθαρά πως τα πρώτα ξερόλιθα που εκσφενδονίστηκαν κατά την αποκόλληση του βράχου πέφτουνε πάνω στα κεφάλια τους.

Καμία αντίδραση.

Γιατί όμως;

Λευτέρης Κοσμίδης



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!