Εκείνος που πονά, καταλαβαίνει.

2019-09-27

Αρκεί ένα μπουκάλι κρασί, μερικά τσιγάρα, μπόλικα δάκρυα και το "Για να σε εκδικηθώ" του Μητροπάνου, για να πω ότι μου τελείωσες πια και επίσημα... Σου είχα στείλει εκείνο το ποίημα, το χιλιοειπωμένο, αυτό που έλεγε πως ξέρω μια μέρα θα χωρίσουμε, αλλά θέλω να χωρίσουμε μαζί, όχι χώρια.. Και δε με άφησες...

Χώρισες μόνος σου και με άφησες εμένα να παλεύω να χωρίσω με όλα τα φαντάσματα των αναμνήσεων, των ανασφαλειών και των φόβων. Τα όπλα μου για να νικηθεί όλη αυτή η συναισθηματική κατακρεούργηση, ήταν οι αμέτρητες καταχρήσεις και οι χάρτινες αγκαλιές που σκίστηκαν με το φύσημα του καπνού μου πάνω τους.

"Δεν τη βρίσκω την άκρη πουθενά και πες μου τι να κάνω;" Να μου πεις δηλαδή πώς μπόρεσες και άδειασες από όλο αυτό που δημιουργήσαμε με τόσο κόπο και επιβίωσες αλώβητος. Να μου πεις ένα κόλπο γιατί προσπαθούσα και όλα κατέληγαν στο σημείο ένα. Σε σένα. Νόμιζα πως ήσουν εκείνος ο κύκλος που δεν έκλεισε της Νατάσας, και εκείνα τα ρούχα μαζί που πλύθηκαν και έχουνε γίνει ροζ. Φυσικά για άλλη μια φορά γέμιζα τον εαυτό μου με ψέματα για να μην ξεμάθει από σένα. Το πέρασα όμως το σκοτάδι σου και βγήκα από αυτό. Και δε μου καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς.

Ήθελε απλά μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι της απουσίας σου. Ήταν η σταγόνα απ'το κρασί που μόλις ήπια.. στην υγειά μου! 

Αντίο.

Γ.Π.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!