Είμαστε 5 χρονών!

2018-09-05

Περπατούσα ένα βράδυ με την παρέα μου στο λιμάνι και όπως πάντα αποφασίσαμε να καθίσουμε στα πεζούλια. Πάντοτε όταν ο καιρός ήταν καλός -και μεταξύ μας στις περιόδους των εξεταστικών ήταν πάντοτε καλός- πηγαίναμε στα πεζούλια και καθόμασταν με τις ώρες. Πόσες φορές μας βρήκε το πρωί; Ούτε που θυμάμαι. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας!

Καθόμαστε λοιπόν στα πεζούλια και περνάει ένα πανέμορφο σκυλάκι... Κλασσικά πέσαμε όλες πάνω του να το φάμε με τις γνωστές ζουζουνιές που κάνουμε οι περισσότεροι μόλις δούμε ένα ζωάκι. Η ιδιοκτήτριά του, γύρω στα 60, μας έπιασε την κουβέντα. Είπαμε πολλά... Μας είπε από που είναι, τι δουλειά κάνει, μας μίλησε για την οικογένειά της, μας είπε πόσο αποξενωμένοι και απόμακροι είναι πλέον οι άνθρωποι... 

Είπαμε πολλά και δεν έχει σημασία να συμφωνούσαμε ή όχι. Δεν έχει καν σημασία το ότι μιλούσαμε τόση ώρα με μία άγνωστη στο δρόμο. Αλλά ακόμη κι αν είχε για κάποια λεπτά, έπαψε να έχει μόλις είπε την εξής φράση: "Όλοι, ανεξαρτήτως της ηλικίας που γράφει η ταυτότητά μας, είμαστε 5 χρονών!". 

Εννοείται πως όλες μείναμε να την κοιτάζουμε με ανοιχτό το στόμα, σε φάση "Α καλα, τι λέει;" μέχρι τη στιγμή που μας εξήγησε τι εννοούσε. Παραθέτω αυτολεξεί τα λόγια της: "Μέχρι την ηλικία των 5 μαθαίνουμε να γράφουμε, να μιλάμε, να τρώμε, να αρθρώνουμε... Στην ηλικία των 5 όμως δεν αποκτούμε νέες ικανότητες, απλώς τις εξελίσσουμε. Μαθαίνουμε να γράφουμε καλύτερα, να μιλάμε ποιο όμορφα και συγκροτημένα... Στην ηλικία των 5 μπορούμε να συντηρούμαστε μόνοι μας και ξεκινάμε να εκφράζουμε όσα νιώθουμε και θέλουμε από τους άλλους. Αρχίζουμε να ζητάμε την αγκαλιά, την αγάπη, ένα φιλί, την αποδοχή των άλλων, αρχίζουμε να λέμε το σ'αγαπώ... Ψάχνουμε για φίλους... Και μεγαλώνοντας, στην ηλικία των 20, των 30, των 90 εκφράζουμε ακόμη τις ίδιες ανάγκες! Δε ζητάμε από κάποιον να μας μάθει να τρώμε ή να γράφουμε, αλλά ζητάμε μια αγκαλιά, ένα φιλί και την αποδοχή των γύρω μας. Ζητάμε να έχουμε κάποιον να του πούμε το σ'αγαπώ, ζητάμε από ανθρώπους να γίνουν φίλοι μας. Μέχρι τα 5 λοιπόν μεγαλώνουμε εμείς, έπειτα μεγαλώνει μόνο η ταυτότητα μας!"

Και κάπου εκεί συνειδητοποιήσαμε πόσο γρήγορα κρίναμε τη φράση "Είμαστε όλοι 5 χρονών" και πόση αλήθεια κρύβει μέσα της! Από τα 5 μας συνεχίζουμε να ζητάμε τα ίδια πράγματα από τους γύρω μας, με την ίδια λαχτάρα που τα ζητάμε όταν είμαστε παιδιά! Καμιά φορά μεγαλώνοντας, μεγαλώνει η επιθυμία και η λαχτάρα, αλλά ποτέ δε μικραίνει, ποτέ δεν παύει να υπάρχει!

Και μετά από αυτό, η κυρία και το σκυλάκι της χάθηκαν... Έμειναν όμως τα λόγια της και η αλήθεια τους, όπως συμβαίνει πάντα με τους ανθρώπους όταν φεύγουν! Ίσως την ξαναδούμε, ίσως όχι, όμως εγώ προσωπικά θα προσπαθήσω να περάσω και σε άλλους ανθρώπους τα λόγια της!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!