Εγώ με αυτόν; Ποτέ!

2018-12-17

Πόσο ανόητοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι τελικά;
Πόσο βιαστικοί στο να βγάλουμε εύκολα συμπεράσματα, να προδικάζουμε καταστάσεις, να βάζουμε ταμπέλες σε ανθρώπους;
Πόσο απόλυτοι μπορούμε να γίνουμε;
Πόσο εύκολο είναι να πούμε "ποτέ ξανά" και να το εννοούμε;
Κι εκεί που λες τα 'χω δει όλα, τα 'χω ακούσει όλα, τα 'χω ανεχτεί όλα, έρχεται κάποιος και τα ανατρέπει όλα...
Σε κοιτάει μέσα στα μάτια και είναι σα να βλέπει τη ψυχή σου.
Σου χαμογελάει και φωτίζεται όλος σου ο κόσμος.
Σου μιλάει και βράζει όλο το μέσα σου.
Κι εσύ αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς...
Αντιθέτως γελάς και τον κοιτάς αποδοκιμαστικά.
Λες στον εαυτό σου και στους άλλους: "Εγώ με αυτόν; Ποτέ!"
Ξεγελώντας και τους άλλους και τον εαυτό σου μαζί... 
Έπειτα τον διώχνεις με τα λόγια σου, με τη συμπεριφορά σου και προς έκπληξη σου, εκείνος δεν φεύγει!
Τρελαίνεσαι και απορείς...
Πως γίνεται να μπορεί ένας ξένος, να σε καταλαβαίνει ακόμα κι όταν, εσύ η ίδια δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου;
Πως είναι δυνατόν, να ξέρει τον πραγματικό λόγο που αντιδράς έτσι μαζί του, όταν εσύ η ίδια δεν τον ξέρεις καλά καλά;
Πως έγινε στα ξαφνικά ο Χειμώνας, Άνοιξη;
Και τότε λυγίζεις και του παραδίνεσαι ενώ προσπαθείς με όση δύναμη σου έχει απομείνει, να ξεφύγεις από τον έρωτα και τα βέλη του...
Καλά ξεμπερδέματα!!!

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...