Δύση και ανατολή...

2019-12-31

Όλα τελειώνουν... Και αυτό ίσως είναι και το πιο δυσάρεστο κομμάτι...
Γιατί κοιτάμε τον ήλιο που δύει και όχι την σελήνη που ανατέλλει... Κάτι καινούριο έρχεται... Ναι ούτε αυτό θα μείνει για πολύ... Θα έρθει η ώρα να μας εγκαταλείψει...

Το «Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα» δε σημαίνει για πάντα... Όχι... Σημαίνει απλά «χρόνο»... Και τελικά αυτό είναι που θέλουμε... Όχι το «για πάντα» το άπειρο, το αθάνατο... Θέλουμε απλά χρόνο...
Γιατί αθανασία δεν είναι να ζεις για πάντα... Δεν είναι αυτήν η αίσθηση που σου αφήνει... Αθανασία είναι «όλοι οι υπόλοιποι να πεθαίνουν», αυτό βλέπεις, αυτό νιώθεις, αυτό σε πονά...

Ίσως τελικά η ψυχή μας να μην είναι αθάνατη... Ίσως απλά να ελπίζω πως δεν είναι... Ίσως τώρα να μιλάει απλά το θνητό ανθρώπινο κομμάτι μου που τρέμει το παντοτινό... Γιατί μαζί με την αιώνια ζωή έρχονται και τα ατελείωτα βασανιστήρια... Και αν νομίζεις πως με τις καλές σου πράξεις ο παράδεισος σου παραχωρεί εισιτήριο διαρκείας σε γελάσανε! Θα πρέπει να κερδίζεις την θέση σου εκεί, μέσα από την κόλαση κάθε φορά...

Κάθε τόσο η τρομπέτα θα ηχεί και θα ακούς «Ο χρόνος σας τελείωσε!» και θα βουτάς ξανά μέσα στα φλεγόμενα καζάνια για να κερδίσεις μία ακόμη εφήμερη διαδρομή στο λούνα παρκ του παραδείσου... Δεν θα είχε αλλιώς νόημα η αιωνιότητα...

Με αυτές τις σκέψεις για έναν αθάνατο κύκλο αλλαγών πέρα από τον θάνατο, αποχαιρετώ τον κύκλο μιας περίεργης δεκαετίας... Θα μου πεις πως όλες οι δεκαετίες μοιάζουν περίεργες όταν τελειώνουν, με τα καλά τους και τα κακά τους... Όλα τα αναπολώ τόσο νοσταλγικά...
Και να το πάλι... Κοιτώ έναν κόκκινο ήλιο που χάνεται στον ορίζοντα και αγνοώ το ασημένιο φεγγάρι που ξυπνά... Μία νέα δεκαετία γεμάτη υποσχέσεις για περισσότερη τρέλα από την προηγούμενη...
Φυσικά δεν θα διαρκέσει πάνω από δέκα χρόνια... Αλλά ούτε και λιγότερα...

Δέκα χρόνια όλα δικά μου... Για να χαρώ, να γελάσω, να δημιουργήσω, να κλάψω, να απογοητευτώ, να γκρεμίσω, να ζήσω, ή να πεθάνω... Ποτέ δεν ξέρεις... Άλλωστε κάθε Πρωτοχρονιά είναι η τελευταία Πρωτοχρονιά... Γι'αυτό μαζευόμαστε και ανταλλάσουμε δώρα...
Γιατί στο τέλος του χρόνου, στην ολοκλήρωση της περιστροφής της γης γύρο από τον ήλιο, βλέπουμε πως όλα τελειώνουν και γρηγορότερα από ότι νομίζαμε...

Αλλά αρκετά δεν χαζέψαμε τον ήλιο που κρύφτηκε; Δεν βγαίνει τίποτα από την δύση... Όσο και να κοιτάμε επίμονα τίποτα δεν θα γυρίσει...
Μήπως ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε προς την ανατολή; Ποιος ξέρει τι καινούριο ξεπροβάλει! 

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!