Δύο κόσμοι!

2019-09-24

"Μία σταγόνα αρκεί για εκατόν ογδόντα πιάτα..." Όλοι ξέρουμε πως δεν είναι αλήθεια... Αλλά το αγοράζουμε! "Σκοτώνει το ενενήντα εννέα της εκατό των μικροβίων..." Δόξα τον Θεό που δεν το κάνει πραγματικά... Μέσα στο καλάθι και αυτό... "Προστατεύει από την κακοσμία και τον ιδρώτα για σαράντα οκτώ ώρες..." Να και κάτι που μοιάζει σχεδόν εφικτό(!)

Τι έχουμε μετά στην λίστα με τα...ψέματα; Ακούμε τόσα πολλά στην ζωή μας... Τα περισσότερα ξέρουμε πως είναι απλά, ελεεινά και ποταπά ψέματα, αλλά τι κάνουμε;;; Αποφασίζουμε να τα πιστέψουμε, μερικά από αυτά χωρίς καν δεύτερη σκέψη... Μερικές φορές πείθουμε τον εαυτό μας πως δεν είναι ψέματα...

Γιατί όμως; Γιατί το κάνουμε αυτό; Δεν επιλέγουμε τα όμορφα ψέματα αντί της άσχημης αλήθειας για θέματα αισθητικής και μόνο και σίγουρα όχι γιατί τα πιστεύουμε πραγματικά... Όχι... Απλά μας ταξιδεύουν...σε έναν κόσμο τόσο ωραίο...τόσο διαφορετικό από τον κόσμο που ζούμε...

Σε έναν κόσμο που μία κολόνια σου προσφέρει τις ερωτικές επιτυχίες μιας ζωής, που ένα ρόφημα σου δίνει φτερά, μία εφημερίδα λέει την αντικειμενική και ολοκληρωτική αλήθεια των γεγονότων, το για πάντα σημαίνει παντοτινά και το ποτέ είναι οριστικό... Σε έναν κόσμο που το "Σ΄αγαπώ" έχει την μεγαλύτερη αξία και δεν είναι σπάνιο και περιζήτητο, αλλά άφθονο και αυθόρμητο... Που η πρόταση "Αγαπώ αυτό που είσαι" είναι πραγματική...

Σε έναν άλλον κόσμο... Γιατί σε αυτόν το νόημα της πρότασης αλλοιώνεται στην μετάφραση... Και όταν φτύνεις αυτό το ψέμα στα μούτρα μου, εννοείς πως αγαπάς αυτό που νομίζεις ότι είμαι, αυτό που ελπίζεις ότι είμαι...αυτό που θέλεις να είμαι!

Μα εγώ δεν είμαι... Και ποτέ δεν θα γίνω... Όχι από εκδίκηση ή από πείσμα ή γιατί δεν θα προσπαθήσω... Δεν θα γίνω ποτέ αυτό που θέλεις, γιατί αν γίνω, θα πάψω να είμαι εγώ...

Τότε εσύ μπορεί να αγαπάς όχι μόνο την ιδέα μου, αλλά και τον πραγματικό μου εαυτό... Αλλά δεν θα με αγαπάω εγώ -όχι πραγματικά τουλάχιστον- και η αγάπη του εαυτού μας είναι η ανώτερη αγάπη που θα νιώσουμε ποτέ μας... Αν καταφέρουμε ποτέ να την νιώσουμε...

Ξέρω τι σκέφτεσαι... Και όχι... Δεν εννοώ να γίνουμε εγωιστές, για δύο πολύ απλούς λόγους: Πρώτον, όλοι είμαστε εγωιστές έως ένα βαθμό, όλες μας οι πράξεις κρύβουν εγωιστικούς σκοπούς από πίσω αν έχεις το θάρρος να σκάψεις αρκετά βαθιά, αυτό όμως δεν τις κάνει κακές ή καλές... το αποτέλεσμα είναι αυτό που κρίνει μία πράξη... αυτό της δίνει αξία... Δεύτερον, ένας εγωιστής δεν αγαπάει τον εαυτό του... δεν τα κάνει όλα γιατί νιώθει μια ανυπέρβλητη αγάπη για τον εαυτό του... απεναντίας νιώθει ένα μίσος προς αυτόν... νιώθει ένα κενό και προσπαθεί να αποδείξει κυρίως στον εαυτό του πως τον αγαπάει... μα δεν μπορεί έτσι να γεννηθεί η αγάπη... Αν δεν αποδεχτεί τα ψέματα πρώτα ως κομμάτι του και μετά να παλέψει για την αλήθεια που θέλει...

Τα ψέματα που αγοράζουμε, τα ψέματα που ακούμε, τα ψέματα που λέμε... μας προστατεύουν από έναν κόσμο τόσο σκληρό με τα παιδιά του... φτιάχνουν έναν άλλον κόσμο δικό μας, ωραίο... γιατί αυτός εδώ είναι δικό σας και απαίσιος...

Δεν είναι κακό κάποιος να ζει στον όμορφο κόσμο του γιατί είναι το ίδιο υπαρκτός με αυτόν εδώ... αρκεί να μην ξεχνάει την ύπαρξη του άσχημου κόσμου...

Στο τέλος το πραγματικό ερώτημα είναι: "Πότε θα πάψουν να υπάρχουν δύο κόσμοι;"

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!