Δοκίμασε, δε χάνεις κάτι!!!

2018-11-08

Είχα να χορέψω και να το απολαύσω από τον Ιούνιο και τώρα είναι τέλη Οκτωβρίου, μέσα σε όλο αυτό το διάστημα δίσταζα να πάω χορό, φοβόμουν να κάνω το επόμενο βήμα, για την ακρίβεια φοβόμουν ότι αν πάω σε οποιοδήποτε χορό δεν θα μπορώ να κάνω διατάσεις η κινήσεις. Έχω ένα θέμα με το ισχίο μου και με πονάει κάθε μέρα αρκετά μπορώ να πω, υπήρχαν φορές που το άφηνα να με καταβάλει και άλλες φορές που το ξεπερνούσα.

Καθημερινά βάζω την μουσική στα ακουστικά και χορεύω μονή μου σαν μην υπάρχει αύριο, δεν με νοιάζουν τα λάθη. Ξεχνώ τον πόνο, ξεχνάω τα πάντα, απλά κλείνω τα μάτια μου και χορεύω!!!

Μόνο που αυτό δεν μου έφτανε, ήθελα να είμαι σε τμήμα με ένταση, γέλιο, με όλα αυτά τα στοιχεία, αλλά για δυο μήνες έβρισκα δικαιολογίες, χαζές δικαιολογίες, στο τέλος όταν πλέον κατάλαβα ότι το ήθελα τόσο πολύ σταμάτησα, πονούσε το ισχίο μου ακόμη, αλλά δεν του έδινα σημασία. Ξεκίνησα jazz, ένα χορό που τον είχα δοκιμάσει πολύ λίγο και όμως μου άρεσε. Χόρευα, με κάποιες δυσκολίες φυσικά, αλλά παρ' όλα αυτά το απόλαυσα!

Κάθε φορά που έκανα την χορογραφία ξανά και ξανά στο μάθημα ένιωθα περίεργα, μια χαρά και ένα φόβο μαζί εκείνη την στιγμή, όμως άφηνα να κυριαρχεί η χαρά και όχι ο φόβος μου. Κάτι που έκανες παλιά δεν το ξεχνάς ποτέ αν το αγαπάς, όσο καιρό και αν έχεις να το κάνεις!!!

Κωνσταντινα Γραμματικοπουλου 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...