Διελκυστίνδα. ( Το μαζί & το αντίο)

2020-01-17

Σε ζωές παράλληλες και στιγμές που όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Ψάχνω αφορμή να κουκουλώσω όλα όσα είμαι, για να σου μοιάσω έστω λίγο. Να κολλήσουμε τις παράλληλες γραμμές σε μια κοινή. Έχω ξεχάσει τη σημασία της λέξης αξιοπρέπεια. Δεν είσαι από πέτρα και το ξέρω, εχτισες όμως τέτοιες άμυνες απέναντι μου, που όποτε σου ανοίγω την καρδιά μου πέφτω σε τοίχο.Κι εγώ που ήμουν εύπλαστος πυλός, άρχισα να σκληραίνω. Ξέρεις πόσα πέρασα, πως ήρθαν όλα μαζί, έφυγαν τόσοι άνοιξαν για σένα το δρόμο ξανά. Θα φύγεις μαζί τους και πάλι; 

Χτύπα λοιπόν, ξέρεις την Αχίλλειο πτέρνα μου. Ξέρεις να διαλέγεις μέσα από τις λέξεις μου τα όπλα, πάντα ήξερες. Κάθε φορά που με στοχεύεις με λέξεις-βέλη, θριμματίζομαι κι αδειάζουν όλα τα αποθέματα υπομονής μου. Μα κάτι μυστικά τα ανατροφοδοτεί. Δεν ξέρω τι πονάει περισσότερο. Να είσαι εκεί αλλά στην ουσία να μην είσαι ή να σε αφήσω ελεύθερο από τα δεσμά μου, με ρίσκο να μην γυρίσεις, κι ας μη ξεχαστουμε κατά βάθος, αλλά να είσαι ευτυχισμένος. Το δεύτερο αγάπη μου. Για να ζει η αγάπη ως μια αιώνια στοργική αγκαλιά, διαλύομαι κομμάτι κομμάτι με την απουσία σου. 

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν με χρονικά περιθώρια. Βελτιώνονται αλλά δεν γίνονται ξαφνικά κάποιοι άλλοι. Και πάντα παραμονεύει ο φόβος πως με επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και λάθη πληγώνονται πάλι, πληγώνονται κι άλλο. Αυτό τον αργό θάνατο δε θα τον επιτρέψω. Ο εγωισμός κάνει βήματα πίσω και μένει να κοιτά... Μια διελκυστίνδα από τη μια μεριά κρατάω γερά το μαζί και από την άλλη έχεις εσύ το αντίο, αφήνεις το σκοινί από τα χέρια σου. 

 Κέρδισες! Αυτή τη φορά ο χαμένος παίρνει τα κουβαδάκια του και τα αποθηκεύει μαζί με τις παιδικές του αναμνήσεις στο πατάρι των ευχών. Να γελάς με την ψυχή σου σε κάθε νίκη, να είναι οι μέρες σου γιορτή. Όσο για μένα μη σε νοιάζει, θα βρω την άκρη. Όσα κατάφερε να σβήσει αυτό το βράδυ τα κρατάω στην καρδιά, για πάντα φυλαγμένα. Άραγε θα τα αναζητήσεις;

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!