Δεύτερη ευκαιρία: Μύθος ή αλήθεια;

2019-04-01

Η ζωή, είναι γεμάτη διαδρομές. Γεμάτη διαδρομές, με διασταυρώσεις. Κι ο δικός μας ρόλος είναι, να επιλέξουμε τον δρόμο που τελικά, θ'ακολουθήσουμε. Είναι δύσκολο πράγματι, το ν'αποφασίσει κανείς όταν οι δρόμοι, είναι τόσοι πολλοί. Ειδικά όταν ξέρεις, ότι επηρεάζουν την πορεία σου. 

Κάπως έτσι, είναι και οι σχέσεις. Άλλες σε πάνε μπροστά, άλλες πίσω και άλλες, απλά σε αφήνουν στο ίδιο σημείο. Γιατί όταν ο άλλος, δεν περπατάει δίπλα σου τότε εσύ, φοβάσαι να κάνεις βήμα χωρίς εκείνον. Και τότε ξέρεις, ότι βρίσκεσαι σε μια σχέση μονόδρομη. Με το έργο να παίζεται ξανά και ξανά, σε διαφορετικά σκηνικά κάθε φορά. Κι εσύ να χάνεσαι και να κάνεις κύκλους ελπίζοντας, ότι κάτι θ'αλλάξει κι ότι εν τέλει, θα δικαιωθείς που έδωσες ακόμη μια ευκαιρία. 

Μα πόσο γελασμένος είσαι! Το μόνο που καταφέρνεις είναι, να δίνεις ευκαιρίες στον άλλο, για να σου την φέρνει ξανά ξανά. Γιατί είναι λίγοι αυτοί, που αξίζουν πραγματικά μια δεύτερη ευκαιρία. Μην εξαπατάσαι από τις ταινίες. Οι περισσότερες, κοιτούν να έχουν ένα "happy end" αλλά είμαι σίγουρη ότι αν συνεχίζονταν λίγο παραπάνω, θα εμφανίζονταν κι άλλες δυσκολίες και προβλήματα στη σχέση των πρωταγωνιστών. 

Μια ταινία, μ'ένα πολύ ιδιαίτερο σενάριο αλλά με μια δόση αλήθειας για τις ανθρώπινες σχέσεις είναι, "Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού" όπου βλέπουμε δύο ανθρώπους με διαφορετικούς χαρακτήρες, να ερωτεύονται αλλά μέσα στη σχέση, να συγκρούονται συνεχώς και τελικά να χωρίζουν. Τότε η Κλέμενταϊν, πηγαίνει σε μια κλινική ειδική στο να διαγράφει τη μνήμη, για να σβήσει τη σχέση της με τον Τζόελ. Στη συνέχεια, κάνει κι εκείνος το ίδιο. Κατά την διάρκεια όμως της διαδικασίας, θυμάται και τα καλά της σχέσης του μαζί της και μετανιώνει γι'αυτή του την απόφαση. 

Για να μην τα πολυλογώ, αυτοί οι δύο στο τέλος, αποφασίζουν να ξαναπροσπαθήσουν για τη σχέση τους. Βέβαια, δεν είμαστε όλοι "Τζόελ και Κλέμενταϊν" και η κάθε σχέση διαφέρει τόσο στα συναισθήματα, όσο και στα προβλήματα. Γιατί το μόνο εμπόδιο στις σχέσεις, είμαστε εμείς οι ίδιοι. 

Δεύτερες ευκαιρίες λοιπόν, μόνο σ'εκείνους που έδειξαν εξαρχής ότι μας αγαπάνε και απλά έτυχαν μερικά εμπόδια αλλά είναι πρόθυμοι, να παλέψετε μαζί για να τα ξεπεράσετε. Μόνο σ'εκείνους! Οι υπόλοιποι...delete.

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...