Δε θα ξαναγυρίσω

2017-10-11

Ξύπνησα νωρίτερα από εσένα και έτρεξα να μαζέψω τα πράγματα μου. Στη θέα της άδειας ντουλάπας, όμως λύγισα. Έγδαρα με θυμό το δέρμα μου. Αποκαλούσα σπίτι μας ένα άδειο διαμέρισμα που τίποτα δε με θύμιζε όσο και αν σε αγαπούσα. Δεν άφηνα ρούχα μου στα συρτάρια. Πάντα γυμνή έμενα μαζί σου. Με ζωγραφισμένες φλέβες, ανασφάλειες και κάμποσες μελανιές. Είχα προσπαθήσει πολύ να το φτιάξω αυτό το αχούρι. Είχα κλειδώσει εσένα -και- εμένα μέσα σε ένα γαμωδιαμέρισμα που το μόνο που μας θύμιζε ήταν οι φωνές μας τα μεσημέρια όταν πηδιόμασταν. Ξάπλωσα για τελευταία φορά δίπλα σου και σου έσφιξα τα χέρια -αυτά- που δε με αγάπησαν ποτέ γι'αυτό που ήμουν αλλά με άγγιζαν συχνά και προσπαθούσαν να μου δώσουν μια άλλη μορφή μιας άλλης... Έκλεισα τη πόρτα με δύναμη και άφησα τα κλειδιά να κρέμονται μαζί με ό,τι είχε απομείνει από μέσα μου. Δε θα τα χρειαστώ ποτέ ξανά -γιατί- δε θα ξαναγυρίσω. Στο επόμενο σπίτι που θα βρεθώ δε θα κλειδώνω για να με αγαπήσουν.

Γ.Π.