Χριστουγεννιάτικη πρώιμη μελαγχολία...

2019-12-12

Η πόλη άρχισε να ζει με φώτα αναμμένα
Μα την νιώθω τόσο άδεια, χωρίς εσένα.

Μια γιορτή που αν την περνάς μοναχικά μοιάζει συνήθεια.
Αν δε μοιράζεσαι τις μέρες της χαράς
πλήττεις στα αλήθεια.
Πόσο μου λείψανε οι μεγάλες οι παρέες, που κάναν τις βραδιές αξέχαστες κι ωραίες.
Πόσο πολύ μου έλειψαν οι συναντήσεις, που είχανε γέλια κι αυθόρμητες συζητήσεις.

Φέτος Χριστούγεννα και πάλι πλησιάζουν.
Κι ας τα περίμενα, νιώθω πως με τρομάζουν.
Τόσα λαμπιόνια δεν καλύπτουν πια τη θλίψη
Και τα στολίδια μου θυμίζουν ανθρώπους που μου έχουν λείψει.

Κι εσύ στολίζεις σε άλλα σπίτια.
Εσύ στολίζεις άλλα σπίτια
Σε μέρες χαράς, στα μαγαζιά τα γιορτινά

Μοιράζεις δώρα, αγκαλιές και φιλιά

Μιλάς με το χαμόγελο.
Τίποτα δε με θυμίζει πια;
Άραγε τι να σκέφτεσαι, που κρύβεις και δε λες;
Άραγε έχεις κατά νου ταξίδια και εκδρομές.
Έμεινα μόνη σε μια πόλη
που σε θυμίζει όπου και αν δω.

Τα φετινά Χριστούγεννα, με μια ελπίδα ζω, να τα περάσουμε μαζί και σαν παιδάκι να χαρώ.


Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.