Χάσμα γενεών!

2018-11-27

Το χάσμα γενεών ή αλλιώς «το αδιέξοδο στις σχέσεις των νέων και "ώριμων" ξεκινά ως αντιπαλότητα με την διάσταση απόψεων που υπάρχει λόγω της οπτικής και του τρόπου σκέψης , των εμπειριών και βιωμάτων καθώς επίσης αφορά το κατά πόσο η ανάγκη ή οι ανάγκες του ενός είναι κατανοητές από το σύνολο , συνεπώς το επικοινωνιακό κενό δημιουργεί καχύποπτες προσεγγίσεις στην προσπάθεια κατανόησης των δύο πλευρών. Για αυτό το λόγο συμβαίνει πρώτα γενικότερα στην κοινωνία και ειδικότερα παρατηρείται έως ένα βαθμό σε κάθε «μορφή μικρής κοινωνίας» , κάθε μορφή οικογένειας.

Ο σεβασμός κερδίζεται. Δεν απαιτείται. Και οφείλει να είναι αμοιβαίος και όχι μονόπλευρος. Ο γονέας πρέπει να σέβεται το παιδί και τις επιλογές του και να το νουθετεί χωρίς να κρίνει και παράλληλα το παιδί να σέβεται την στήριξη που του παρέχεται και να νιώθει ασφαλές και ευτυχισμένο και όχι φυλακισμένο.
Το μοντέλο της οικογένειας διαμορφώνεται τόσο από τα μέλη που την απαρτίζουν (μορφολογικά και αριθμητικά) , όσο και από το ποιος έχει τον πρώτο λόγο. Έτσι λοιπόν , για να υπάρχουν σωστές αρχές και βάσεις , η κάθε οικογένεια που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να επιδιώκει οι σχέσεις των μελών να είναι αρμονικές και να απορρίπτει τις τάσεις επιβολής και τις απειλές («όσο ζεις εδώ μέσα και σε θρέφω θα κάνεις αυτό που λέω εγώ», «τους κανόνες εδώ μέσα τους βάζω εγώ», «αν δεν κάνεις εσύ αυτό που λέω εγώ θα κάνω κάτι που θα σε πειράξει» κλπ) Είναι κάπου διακριτή η δημοκρατία ή ο σεβασμός του μεγαλύτερου προς το μικρότερο ,για να απαιτείται και το αντίθετο;

Η πιο σημαντική στιγμή είναι αυτή της αναγνώρισης των λαθών, είτε όταν οι γονείς βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τα μικρότερα αδέρφια ότι δεν μπορούν να έχουν σε όλα τον πλήρη έλεγχο και το πάνω χέρι -οπότε έρχονται αντιμέτωποι ακόμη και με οργή και παράπονο από τα «αδικημένα» μεγάλα αδέρφια, είτε από προσωπική μεταμέλεια των γονέων συνήθως όταν είναι πλέον αργά (συναίσθημα πολύ πιο επώδυνο), γιατί πλέον δε σε νοιάζει, γιατί έζησες ήδη στο άδικο, στην κριτική και στο έλεγχο σε όλο το προηγούμενο της ζωής σου. Τι να την κάνεις μια λεκτική συγνώμη κατόπιν εορτής; Εάν όταν έπρεπε δεν την είδες στην πράξη, μέσω μιας ουσιαστικής αλλαγής. Εάν δεν υποχώρησε και η άλλη πλευρά πριν ραγίσει το γυαλί;

Κατά αυτό τον τρόπο παρατηρούμε οικογένειες να «σπάνε», οι άρρηκτοι δεσμοί να γίνονται θρύψαλα ακριβώς επειδή δεν έγιναν αμοιβαίες υποχωρήσεις. Το δικαιολογημένο παράπονο υπερκαλύπτει τα πάντα , η υποκρισία οπλίζει τα αντιμαχόμενα μέτωπα απόψεων και η απόσταση είναι πλέον αναπόφευκτη. 

Μπορεί να μη μιλιέστε για χρόνια , επειδή διαφωνούσατε , για όλες εκείνες τις " παραπάνω "κουβέντες που δεν ήταν αναγκαίες και σε πλήγωναν , για την υπερβολή σε ουσιαστικά ζητήματα της ζωής σου , την ανάμειξη σε αυτή ακόμη και σε στιγμές που η κατάσταση ήταν ακόμη και για σένα πιεστική για να ανταπεξέλθεις (πόσο μάλλον εάν κάποτε είχες εσύ δώσει το δικαίωμα να αναμειχθούν στα προσωπικά σού . Λάθος ! Το επωφελήθηκαν και έκτοτε δεν μπόρεσες να τους αποκολλήσεις από όλες τις αποφάσεις και τα θέματα που αφορούσαν μόνο εσένα), η υπερ-υπερποστατευτική συμπεριφορά που είχε γίνει κουραστική πια. Ώσπου μαζεύοντας μέσα σου όλα τα βάρη , η ζυγαριά δεν ισορροπεί, έρχεται η στιγμή που απλά σκας και δεν αντέχεις άλλο να κάνουν οι άλλοι κουμάντο στη δική σου ζωή .

Εν κατακλείδι το χάσμα μεταξύ γενεών και στάσεων ζωής μοιάζει με "παράξενο κενό" , οπωσδήποτε δύσκολο να διαχειριστεί ο καθένας με την ίδια ψυχραιμία και κάποτε να γεφυρωθεί. Στη ζωή δεν δέχονται όλοι τα πράγματα όπως είναι , αντικειμενικά , για να ηρεμούν και να προστατεύουν είτε προτάσσοντας το εγώ , ντύνουν πολλές φορές με τη δική τους λογική και βολικά ψέμματα τις καταστάσεις , βλέπουν μονόπλευρα , δεν κοιτούν καθαρά και κατά πρόσωπο.

Και το κενό μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει... Η λύση είναι δραστική από κοινού υποχωρήσεις και κάθε συγγνώμη ουσιαστική, μια έγκαιρη πράξη κι όχι μόνο λόγια, έτσι ώστε ο θεσμός της οικογένειας να παραμένει συνεκτικός και αναλλοίωτος.

☞ Τους τεκόντας υπομονή νίκα. Κλεόβουλος 
(Τους γονείς σου να τους νικάς με την υπομονή) 

Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!