Χαμένοι στη σιωπή...

2019-10-14

Άλλη μια βροχερή μέρα...
Άλλη μια μέρα, που σε βρίσκει παρέα με το χάος σου...
Εκεί έξω στην βροχή...
Να ανυπομονείς να πέσεις στο κρεβάτι σου και να ονειρευτείς για άλλη μια φορά, το καλοκαίρι που έφυγε...
Να κλείσεις σφιχτά τα μάτια και ν' αφήσεις τον πόνο στο στήθος, να σου κόψει την ανάσα για άλλη μια φορά...
Και τότε αρχίζει η καταιγίδα.
Και θυμάσαι τα μάτια του και τον τρόπο που σε κοιτούσαν την τελευταία φορά...
Και τότε το όνειρο, γίνεται εφιάλτης!
Γιατί εκείνο το βλέμμα του, σου ρούφηξε όση ζωή σου είχε απομείνει...
Και δε σου άφησε καμία ελπίδα...
Μονάχα ερωτήσεις που δεν έκανες ποτέ, γιατί φοβήθηκες τις απαντήσεις...
Κι εκείνο το αντίο που δεν κατάλαβες ποτέ, γιατί έπρεπε να το πεις..
Η αλήθεια όμως είναι μόνο μία...
Χαθήκατε... 

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...