Blue Valentine!!!

2019-02-11

Μπλε. Αχ πόσο αγαπώ το μπλε! Μου θυμίζει την θάλασσα… Άγιος Βαλεντίνος. Η μέρα των ερωτευμένων… Η μέρα, που δεν γιόρτασα ποτέ. Ειρωνεία είναι να γιορτάζουμε τον έρωτα ενώ εμείς οι ίδιοι, είμαστε οι δολοφόνοι του. Τα λόγια μας, οι πράξεις μας, η σκέψη μας, η συμπεριφορά μας... Αυτά είναι τα όπλα μας έναντι στον έρωτα.

Είμαστε τόσο ρηχοί, τόσο ανόητοι… Τόσο συναισθηματικα ανώριμοι, τόσο εγωιστές… Και το θράσος μας δεν έχει όρια! Μα πως μπορούμε να γιορτάζουμε κάτι που σκοτώνουμε; Μπλε Βαλεντίνος λοιπόν… Ο χωρισμός δύο ψυχών. Δύο ψυχών, που προορίζονταν να είναι μαζί. Το τέλος μιας καρμικής σχέσης. Άνθρωποι που άφησαν την "βλακεία" που έχουν μέσα στο κεφάλι τους, να γίνει το τρίτο πρόσωπό στη σχέση τους. Άνθρωποι δειλοί που κρύφτηκαν, πίσω από σιωπές. Άνθρωποι ανόητοι που ρίξανε το φταίξιμο στις "δυσοίωνες συνθήκες", στις "κακές συγκυρίες" γιατί εκείνοι ήθελαν να μείνουν αδρανείς. Μη τυχόν και "ξεβολευτούν"! 

Μην ξεχνάτε το διαγωνισμό που λήγει στις 14/2!!!

 Μπλε Βαλεντίνος… Όπου, τα μαύρα σύννεφα πλησιάζουν κάνοντας τη μέρα, νύχτα. Τα πάντα γύρω σου καταρρέουν και το μέσα σου, γίνεται στάχτη. Το φυσά ο παγωμένος άνεμος… Όλα έχουν χαθεί κι εσύ μένεις μόνος, απροστάτευτος, μισός… Περιπλανιέσαι σε δρόμους, γεμάτους από ερωτευμένους ανθρώπους. Τα λόγια αγάπης, οι αγκαλιές τους και τα φιλιά τους σε κάνουν να νοσταλγείς, τον χαμένο σου έρωτα. Εκείνοι οι περίπατοι που πηγαίνατε χέρι με χέρι στους δρόμους αυτούς και χιλιάδες άλλες αναμνήσεις, έρχονται στο νου σου…

Τα "μακάρι" και τα "αν" φέρνουν δάκρυα στα μάτια σου καθώς, συνεχίζεις τον δρόμο σου καταδικασμένος πάντα να θυμάσαι...
Χρόνια Πολλά σε αυτές τις ψυχές λοιπόν!

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!