Αυτά που μας διαμορφώνουν!

2017-08-31

Και ποιος καθορίζει τι είμαστε; Η κοινωνία , η οικογένεια μας, εμείς οι ίδιοι; Όλα μαζί; Κι αν ναι με ποια ιεραρχεία; Οι γονείς μάς φέρνουν στη ζωή, κι είναι η οικογένεια η πρώτη κοινωνία της οποίας είμαστε μέλη. Άρα πρώτο και κύριο ρόλο παίζουν οι γονείς και έπειτα οι λοιποί συγγενείς. Μετά πηγαίνουμε στο σχολείο, αποκτούμε δραστηριότητες και φίλους. Αυτά όλα μας αλλάζουν, μας μαθαίνουν να προσαρμοζόμαστε και πως δεν είναι όλοι υποχρεωμένοι να μας αγαπάνε για αυτό που είμαστε όπως οι δικοί μας. Επίσης οι φίλοι που κάνουμε μέσα στα χρόνια έρχονται και φεύγουν και μαθαίνουμε τη διπροσωπία, την προδοσία και ότι δε μας χρωστάνε όλοι μια εξήγηση για τη συμπεριφορά τους απέναντί μας.

Μετά ενηλικίωση. Σχέσεις σε διαφορετική πλέον κλίμακα. Έρωτες, αρπαχτές, νέες φιλίες και νέες προδοσίες. Πάλι κάτι μαθαίνεις. Μαθαίνεις νέα πράγματα, νέα συναισθήματα και περνάς ξανά κάποιες καταστάσεις που είχες ξεχάσει τι σου δίδαξαν. Γιατί το σύμπαν, ο Θεός, -όπως θες πες το- είναι σαν τη μαμά που σου κρατούσε το βιβλίο και έλεγες ξανά και ξανά το μάθημα, μέχρι να το μάθεις καλα. Θυμάμαι η μαμά μου, με έβαζε να το λέω τρεις φορές. Μία για να το πω, μία για να το θυμάμαι και μία για να το εμπεδώσω. Η ζωή είναι σαν τη μαμά σου λοιπόν που σου κρατούσε το βιβλίο.

Κι εσύ εκεί περνάς και ξαναπερνάς καταστάσεις και αλλάζεις και προσαρμόζεσαι και επαναστατείς. Μέχρι να αποφασίσεις ποιος αλήθεια θες να είσαι. Ποιος επιλέγεις εσύ να είσαι και ποιον έφτιαξαν οι συνθήκες. Γιατί είσαι το παρελθον σου και σε διαμορφώνει το παρόν σου, στον άνθρωπο που θα είσαι στο μέλλον. Τι; Δεν το χες σκεφτεί έτσι; Μέρα τη μέρα αλλάζεις γιατί μέσα σε μια μέρα μπορούν να αλλάξουν τα πάντα!

Και φτάνεις στο τέλος της ζωής γεμάτος εμπειρίες και δίνοντας συμβουλές στους νέους. Και τότε ουσιαστικά συνειδητοποιείς ποιος πραγματικά επέλεξες να είσαι. Κανείς δε σε διαμορφώνει. Εσύ διαμορφώνεσαι. Εσύ επιλέγεις πώς και αν θα προσαρμοστείς στις συνθήκες. Αν σε διαμόρφωσαν οι άλλοι, τότε συγχαρητήρια σπατάλησες μια ζωή!

Στο τέλος της ζωής θα δεις αν άξιζε η ζωή σου. Γι'αυτό φρόντισε να έχεις μια καλή απάντηση στην τελευταία ερώτηση που κάνει κάθε άνθρωπος στον εαυτό του: «Είμαι περήφανος για όλα όσα έγινα;».

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...