Αϋπνία...

Δεν κοιμάσαι ούτε συ ε;

Κι εμένα δε με παίρνει ο ύπνος.

Πάλι με τρώει αυτό το μέσα μου.

Μεγάλη υπόθεση το μέσα τελικά!

Αν δεν το ησυχάσεις καλύτερα να μείνεις αδρανής, τουλάχιστον συναισθηματικά.

Αλλά το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ.

Ναι αυτό που αναρωτιέσαι εσύ τώρα!

Να σταματήσω να ζω;

Δε γαμιέται;

Θα συνεχίσω εγώ κι ας μπει μόνο του σε τάξη!

Άλλωστε το ξέρω το μέσα μου. Ανικανοποίητο μια ζωή!

Γιατί να ησυχάσει τώρα;

Καλά ναι, πώς; Ήμουν κάποια στιγμή ήρεμη!

Αρκετές στιγμές.

Πλέον όχι!

Αλλά θα συνεχίσω να ζω και κάποια στιγμή ή που το μέσα μου θα μου αναγνωρίσει τη νίκη και θα ηρεμήσει ή που θα με τρελάνει!

Ίδωμεν φίλε μου... Ίδωμεν.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.