Αϋπνία...

2016-07-29

Δεν κοιμάσαι ούτε συ ε;

Κι εμένα δε με παίρνει ο ύπνος.

Πάλι με τρώει αυτό το μέσα μου.

Μεγάλη υπόθεση το μέσα τελικά!

Αν δεν το ησυχάσεις καλύτερα να μείνεις αδρανής, τουλάχιστον συναισθηματικά.

Αλλά το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ.

Ναι αυτό που αναρωτιέσαι εσύ τώρα!

Να σταματήσω να ζω;

Δε γαμιέται;

Θα συνεχίσω εγώ κι ας μπει μόνο του σε τάξη!

Άλλωστε το ξέρω το μέσα μου. Ανικανοποίητο μια ζωή!

Γιατί να ησυχάσει τώρα;

Καλά ναι, πώς; Ήμουν κάποια στιγμή ήρεμη!

Αρκετές στιγμές.

Πλέον όχι!

Αλλά θα συνεχίσω να ζω και κάποια στιγμή ή που το μέσα μου θα μου αναγνωρίσει τη νίκη και θα ηρεμήσει ή που θα με τρελάνει!

Ίδωμεν φίλε μου... Ίδωμεν.

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.