Αθήνα. 2018. 30 ώρες.

2018-08-06

Η βαλίτσα με τα ροδάκια.

Η ουρά για το εισιτήριο.

Αυτός στο μετρό που φορούσε κιτρινόμαυρο καπέλο και πήγα να τον πειράξω, επειδή έχω κιτρινόμαυρο ρολόι, και με τράβηξες.

Το σουπερμάρκετ που με έβαλες να διαλέξω κρασί, επειδή εγω ξέρω.

Και παγωτό.

Το φαρμακείο στην άλλη άκρη του κόσμου.

Το ασανσέρ με τον καθρέφτη.

Τα αιρ-κοντίσιον που έβαλες στο -20 και πάγωσα.

Λίγο κρασί που ήπιαμε.

...

...

Πολύ νερό που πίναμε.

Συνέχεια.

...

...

Το σεντόνι με τον πρώτο μας υπνο.

Το επόμενο πρωί.

Δυο εσπρεσάκια.

Πρωινό στο μπαμπά.

Που μας περνούσαν για ξένους παντού.

Που σου εξήγησα πως λειτουργούν οι off shore.

Και ψάχναμε ώρα που θα κάτσουμε.

Δυο χυμοί πορτοκάλι.

Η βερμούδα που δεν πήρα και στενοχωρήθηκα μετά.

Το μαγιώ που αγόρασες και χαιρόσουν αλλά φοβόσουν αν το μάθει η μάνα σου γιατί έχεις αλλά τέσσερα.

Το Έβερεστ.

Ξανά το εισιτήριο.

Παγωτό.

Ένα τηλέφωνο που σε στενοχώρησε.

Εγω που σου είπα πως ειμαι ερωτευμένος μαζί σου και τραβήχτηκες.

Ποσό ωραίοι φαινόμασταν αγκαλιά στον καθρέφτη και καλύτερα που δε βγάλαμε φωτογραφία.

...

...

Η παραγγελία σούσι.

Που έκανες χάλια το μπλουζάκι σου όταν πηγές να ανοίξεις τη σως.

Που πηγές να φας σε μια μπουκιά το πιο καυτερό πράγμα στον κόσμο και σε πρόλαβα τελευταία στιγμή.

Και σου είπα καλύτερα να έρθεις να κάτσεις δίπλα μου να σε προλάβω μην κάνεις πάλι τέτοια μαλακία.

...

...

Λίγος ύπνος και έφυγα.

Τα θυμάμαι όλα;

Ezekiel Pulp


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!