Αθεράπευτα ρομαντική!

2019-10-11

Με μισάνοιχτα μάτια, ίσα να κρύβει ότι έχει βουρκώσει. Με μουσικές νοσταλγικές τα βράδια νανουρίζει τον εαυτό της. Κι όσο λιγοστεύει το γέλιο, πληθαίνουν οι σκέψεις. Σε όλα τα γιατί ασάλευτες οι λέξεις πώς να εκφράσουν το σιωπηλό χάος που κυρίευε το μυαλό της;

Δε μιλά πια. Χρυσός η σιωπή, έχει δική της γλώσσα, νοήματα κρυμμένα για κάθε έναν που θα προσπαθήσει να την ερμηνεύσει. Ευαίσθητη λέγανε, μα εκείνη απλά σώπαινε. Δεν ήθελε τάχα να δείξει αδυναμία, τα τρωτά σημεία της προστάτευε. Κάθε φορά που άνοιγαν οι πληγές της, τις έτρεφε με υπομονή, συγχώρεση και κατανόηση. Κάθε φορά καταλαβαίνει πολλά παραπάνω από όσα έλεγε.

Κι άλλοτε ξεσπούσε νευρικά, κατέκρινε τα λάθη της, κατηγορούσε τον εαυτό της, υπεύθυνη για τις απόψεις όλων. Ξεσπούσε όταν δεν έπρεπε, εκεί που δεν έπρεπε.

Μα ποιος ορίζει πότε θα σκάσει ένα ηφαίστειο; Μονάχα ο χρόνος. Η αφορμή ίσως να είναι και παιδαριώδης. Μια στιγμή και ο κρότος από όσα μάζευε στα σωθικά της, σαρωτικός χείμαρρος.

Ονειροπόλα, γελούσαν με τα πιο τρελά όνειρα της. Κι έμαθε ο φόβος τα κατατόπια και τρύπωνε κάθε φορά που πήγαινε το μέλλον να σκεφτεί. Παράνοια, παραλογισμός λες και όλα έμοιαζαν ακατόρθωτα.
Εμπιστευόταν εύκολα και προσδοκούσε την αμοιβαιότητα στις συναναστροφές της. Δεν άφηνε θυμό μέσα της, μόνο παράπονο.
Αθεράπευτα ρομαντική, σε ένα κόσμο ρεαλιστικά σκληρό, για αυτό υπέφερε.

✎ Οι σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ' το τραγούδι: τη σιωπή τους. 

-Φράντς Κάφκα


Νένα Ε.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...