Ασκήσεις αν(τ)οχής!

2018-05-16

Έχεις νιώσει ποτέ την τρέλα από φόβο μήπως χάσεις κάποιον άνθρωπο;

Μας ανέχονται κι ανεχόμαστε, αλλά το για πόσο είναι άγνωστο. Κάθε φορά λες «θα το τραβήξω μέχρι τέρμα κι όσο πάει, δεν με νοιάζει...» και τελικά συνειδητοποιείς πως τη στιγμή που τραβάς το σχοινί δεν είναι κανένας απ' την απέναντι πλευρά να κρατήσει κόντρα κι όλη η δύναμη, γυρίζει μπούμερανγκ.

Πέφτεις! Μας κουράζουν οι υπόλοιποι, αλλά κουραζόμαστε κι εμείς οι ίδιοι, ωστόσο δεν ξέρεις ποτέ τα όρια του άλλου. Για την ακρίβεια, δεν ξέρεις ούτε τα δικά σου. Γι' αυτό μην βάζεις ανθρώπους που αγαπάς σε δοκιμασίες, μη τεστάρεις αντοχές. Εκτός, βέβαια, κι αν είσαι έτοιμος να χάσεις.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δε συμπεριφέρονται όλοι με τον ίδιο τρόπο. Κι αυτό σημαίνει πώς στον πόνο, στην πίεση, στη χαρά, στη λύπη δεν αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο. Και πρέπει να το κατανοήσεις· είναι απλό.

Μπορεί το «τέλος, δεν μπορώ άλλο» να είναι όντως μια αρχή για τους τίτλους τέλους, κι ανάθεμα αν είμαστε ποτέ έτοιμοι γι' αυτό.

Ακόμα κι αν το έχουμε προκαλέσει συνειδητά, ακόμα και τότε πονάει. 

Κάθε τέλος προτού να γίνει μια καινούρια αρχή, είναι μια απώλεια που κοστίζει. Γιατί έχεις αφιερώσει χρόνο και συναίσθημα. Έχεις δώσει τον εαυτό σου. Και τίποτα απ' αυτά δεν παίρνεις πίσω. 

 Τίποτα... Λιγοστεύει το μέσα μας κι ας έχουμε να δώσουμε κι άλλα. Μένουμε μισοί κάθε φορά. Κοστίζει πολύ!

Πιστεύεις ακόμα λοιπόν πώς ένα σ' αγαπώ μπορεί να σταματήσει το φευγιό του άλλου;

Αν ναι, απλά γελιέσαι. 

τ.β.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!