Απολογισμός...

2019-06-17

Σ' εκείνο το ταξίδι σε πήρα μαζί μου.
Ήσουν εκεί.
Σε κάθε στιγμή...
Σε κάθε μοναχική μου στιγμή.
Έκλεινα τα μάτια και μπορούσα να σε δω.
Με κοίταζες, με το αυστηρό σου ύφος που τόσο φοβόμουν όταν ήμουν παιδί...
Σίγουρα δεν θα με καμάρωνες...
Ίσως με μάλωνες γι' αυτή μου την ριψοκίνδυνη πράξη...
Μα όμως κατάλαβέ με...
Είχα την ανάγκη να νιώσω έστω για λίγο, ότι είμαι ζωντανή...
Ότι δεν υπάρχω απλά...
Ναι με εξέθεσα σε κίνδυνο.
Ναι ήταν μεγάλο το ρίσκο.
Μα αν ήσουν πράγματι εδώ, αμφιβάλλω αν έκανα το ταξίδι αυτό.
Και δεν ξέρω αν αυτό θα ήταν σε καλό μου ή σε κακό μου.
Ξέρω όμως ότι σε είχα εκεί μαζί μου.
Κάθε ώρα, κάθε λεπτό...
Ήσουν εκεί.

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!