Απογοητεύεσαι;

2018-11-07

-Απογοητεύεσαι; Κι εγώ...

-Και πώς νιώθεις;

-Θα σου πω... 

Προσπαθείς και προσπαθείς κάθε μέρα. Δεν σταματάς. Δεν σε αφήνει η ζωή να σταματήσεις. Κουράζεσαι όμως, πολλές φορές. Άλλες πολύ γρήγορα και άλλες μετά από πολύ κόπο. Κι εκεί χτυπάει την πόρτα η απογοήτευση. Αυτήν, που δεν μπορείς να σηκωθείς απ' το κρεβάτι σου το πρωί να ξεκινήσεις την ημέρα σου. Αυτήν, που σε κάνει να νιώθεις μοναξιά και να μην θέλεις κανέναν τριγύρω μην τυχόν και τον κολλήσεις. Αυτήν την απογοήτευση που την μπλέκεις με την ηρεμία του περιβάλλοντος σου και σου φαίνονται όλα τόσο άψυχα. Που σκύβεις το κεφάλι λυπημένα και κυκλοφορείς στους δρόμους μαζί με το σκυθρωπό σου βλέμμα και ένα βαρύ αναστεναγμό που λέει ένα "γιατί;" και ένα απεγνωσμένο "και τώρα τι;". Που περιμένεις από την ζωή, την τύχη, το Θεό να σου δώσει τα χρωστούμενα από καιρό τώρα για τον κόπο ότι ζεις και είσαι ένας ακόμα μέσα στο πλήθος. 

Επειδή όμως δεν βλέπεις κάποια από αυτές τις δυνάμεις να στο δίνει, το ζητάς με το ζόρι από φίλους, γνωστούς, οικογένεια... Έτσι η απογοήτευση γίνεται γκρίνια, θυμός, αυτολύπηση και ξανά απογοήτευση. Γίνεσαι, με μια φράση, σαν την κακή μέρα που δεν έχει ανάγκη τα σύννεφα και τη βροχή.

Σε χάλασα ε; To ξέρω... Ξέρω όμως ότι έτσι νιώθεις στις μαύρες σου. Έτσι νιώθω κι εγώ. Έτσι νιώθουμε όλοι, λίγο πολύ. Άρα δεν είσαι ο μόνος, ούτε η μόνη. Το περνάμε όλοι λίγο πολύ ανά καιρούς. Γι' αυτό σε ξαναρωτάω...

Απογοητεύεσαι; Κι εγώ...

-Και τι κάνεις;

-Ξεκινάω... Πάλι απ' την αρχή!!!

Συνεχίζεται...

Nick


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.