Αντίο...

2019-05-11

Κάποτε είχα μια φίλη που η ιδιότητα της ήταν ψυχολόγος... Πάνω στις μπύρες ένα βράδυ που άρχισαν οι μεγάλες εξομολογήσεις και το δάκρυ κορόμηλο για τον χαμένο έρωτα που έφυγε νωρίς και δεν έμαθα ποτέ το γιατί (σαφώς και εγώ η θεά, είχα έναν μαλάκα, γιατί από μύθους είχα πληρότητα εκείνη την εποχή). Μου λέει μεταξύ απόλυτης σούρας και επιβεβαιωμένης φθοράς "Ο λόγος που κλαις για το παπί είναι που δεν του είπες ποτέ αντίο..."

Σαφώς και δεν κατάλαβα καν αν μιλούσε ελληνικά εκείνη τη στιγμή, η επόμενη μέρα όμως με βρήκε να παίζω τα λόγια της σε ένα ατελείωτο playback, που σιγά σιγά μου έδινε μια οπτική που πραγματικά δεν είχα προσέξει. Είτε με χώριζε ξεκάθαρα με straight τρόπο, είτε έφευγε όπως και έκανε χωρίς να πει λέξη, εγώ δεν είχα πει αντίο... Και αυτό με πλήγωνε γιατί στο μυαλό μου υπήρχε εκκρεμότητα...

Δεν είπα ποτέ ούτε μια λέξη, απλά μια μέρα δεν υπήρχα... Έτσι απλά δεν είδα ότι η κατάσταση κατέρρεε, έπαιρνε νερά η βάρκα και εγώ έκανα τη Βουγιουκλάκη... Ποτέ κανείς δε φεύγει ξαφνικά, ποτέ κανείς δεν ξυπνάει μια μέρα και διαλύει τη ζωή του... Βαρούσαν καμπανάκια που εγώ νόμιζα ότι ήταν για το νυφικό...

Πέρασαν πολλά χρόνια χωρίς να πω αντίο, αλλά ο καιρός μου 'δειχνε ότι έπρεπε να ήμουν έτοιμη τότε να αποχωριστώ και να αποχαιρετήσω έναν έρωτα... Εγώ όμως ήθελα να μάθω το γιατί, λες και έχει καμία σημασία, είτε μου εξηγούσε, είτε όχι, πάλι αντίο θα έλεγα...
Κόλλησε το μυαλό σαν τσίχλα...

Όμως με χρόνια με καιρούς ήρθε η ώρα που το είπα, έτυχε να γίνουν έτσι τα πράγματα και να το πω και ήταν τόσο λυτρωτικό αυτό το αντίο, τόσο βαθύ και ειλικρινέστατο, που πραγματικά η λέξη αντίο πήρε μια άλλη διάσταση στα μάτια μου! 

Πάντα πίστευα ότι το αντίο έχει πόνο, θλίψη, ότι ήταν μια λέξη με 5 γράμματα και έπεφτε σαν ελέφαντας πάνω σε μυρμήγκι... Και όμως, είναι μια λέξη που λυτρώνει εκ βαθέων! Σου δίνει την ελευθερία σου, σου δίνει την χαρά να μη πονάς πια...

Όλα στη ζωή μας κάποια στιγμή θα μας πουν και θα τους πούμε αντίο και όσο πιο έτοιμοι είμαστε γι'αυτό τόσο πιο γρήγορα θα βιώσουμε την απελευθέρωση της ηρεμίας μας... Αντίο λοιπόν σε ό,τι σε καίει, ό,τι σου τρώει ψυχή και ξανά από την αρχή πάντα με ένα κρυμμένο αντίο στο μανίκ,ι αχρείαστο να είναι, αλλά να υπάρχει!

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!