Ανεργία, η εξαθλίωση της ψυχής!

2018-10-21

Μεγαλώσαμε με προδιαγραφές. Από γονείς με όνειρα και αποφασισμένους να μας δώσουν όλα τα εφόδια για να ζήσουμε μια ζωή γεμάτη υλοποίηση ονείρων και προσδοκιών. 

Σωτήριον έτος 2018/2019. Οι μόνες ειδικότητες που δεν υπάρχουν στον ΟΑΕΔ είναι οι γιατροί και οι δικηγόροι... Δύο ειδικότητες από τις χιλιάδες και τις εξειδικεύσεις επί εξειδικεύσεων. Ένα δάκρυ από όλα τα ισοπεδωμένα όνειρα θα ήταν αρκετό για να πνίξει όλη τη χώρα. Ένα δάκρυ από όλους εμάς που φορτωθήκαμε τις προσδοκίες των γονιών μας και τις μεγαλύτερες προσωπικές μας και αυτός ο κόσμος θα γκρεμιστεί σαν πύργος από τραπουλόχαρτα... 

Αν η ανεργία είχε υπόσταση πως θα έμοιαζε; Μάλλον μια γεροντοκόρη, τσιγκούνα, αγάμητη, με βαριά αύρα που κάθε ευτυχία θα ήταν κατάρα στην πλάτη της... Και έτσι άρχισε να μπαίνει σε κάθε σπίτι και να κλέβει κάθε όνειρο, να γίνεται η μοναδική σκέψη των ανθρώπων κι αντί στην ηλικία των 25-40 να ζουν τη ζωή με πάθος και εμπειρίες, κρατούν τη κακιά γεροντοκόρη αγκαλιά... 

Μια μέγγενη στα μυαλά, στα χέρια και στα πόδια και όσο σε κρατά τόσο σε βυθίζει. Σταματάς τα όνειρα, σταματάς τις ελπίδες, δεν έχεις φίλους, δεν έχεις σχέσεις, δεν έχεις προσδοκίες, δεν έχεις κανένα έλεγχο στη ζωή σου, σε βιάζει σαδιστικά η γριά και κάθε όνειρο που σβήνεις σφίγγει τη μέγγενη μέχρι να σε φτάσει εκεί, στο σημείο μηδέν... 

Να εγκαταλείψεις τη ζωή σου στη χώρα σου ή την ζωή σου γενικά φέρνοντας μαζί της και την αδερφή της που είναι χειρότερη, η αεργία... Κάθε άνεργος νέος είναι μια πληγή στην ανθρωπότητα! Κάθε όνειρο που κατεδαφίζεται είναι μια ανάσα από το τέλος του κόσμου! Κάθε κατάθλιψη που γεννιέται είναι ο θάνατος της ζωής! 2018. Η εργασία είναι ένα δικαίωμα στη ζωή που δε ζήσαμε και έχουμε κάθε υποχρέωση να την ζήσουμε!!!

Domino Midas sin


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!