Άλλο ένα βράδυ...

2018-02-21

Κάθομαι σαν αποβλακωμένη μπροστά από το χαζοκούτι.

Ούτε που ξέρω τι παίζει.

Δάκρυα τρέχουν χωρίς να τα ελέγχω.

Έχω πάλι αυτόν τον πόνο στα σωθικά μου.

Ίσως όντως ξερίζωσες ένα κομμάτι μου όταν έφυγες.

Δεν ξέρω τι άλλο να σκεφτώ...

Δεν αντέχω άλλο, πονάω πολύ κι εσύ δεν έρχεσαι!

Λες θέλεις να είμαι καλά κι ότι ακόμη μ'αγαπάς, αλλά αυτά δεν είναι αρκετά για να γυρίσεις!

Ακόμα να βρεις λόγο να επιστρέψεις, κι εγώ όλο και χειροτερεύω!

Κάθε μέρα που περνάει κι εσύ δε γυρνάς, είναι χειρότερη.

Άσκοπα βράδια, άσκοπα ξενύχτια, συνομιλίες, ποτά, καφέδες και τίποτα δε σε αντικαθιστά!

Γνώρισες άραγε άλλη; Αγκάλιασες άλλη; Θα αγαπήσεις άλλη και δε θα είσαι ποτέ ξανά δικός μου;

Απάντησέ μου...άγγιξες άλλη;

Πονάω μακρυά σου κι ας μην το πιστεύεις!

Πονάω παραπάνω από όσο μπορώ να αντέξω κι εσύ δεν το ξέρεις... δε θα το μάθεις ποτέ!

Δεν καταλαβαίνεις!

Εσύ πονάς; Μη μου πεις ναι!

Πονάς και δε γυρνάς;

Γιατί; Και πώς; Πώς γίνεται;

Εξήγησέ μου, σε παρακαλώ!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!