All the lonely people... Where do they all come from?

2019-07-11

Πάλι ξύπνησα κάτω απ τον ίδιο γεωγραφικό θολό του ουρανού.

Αφήνοντας πίσω άλλη μια χαμένη μέρα, χαράσσω με συρτές πατημασιές την άσφαλτο. 

Δίπλα μου γριές, άσπρες σαν γάλα, τρέχουν να προλάβουν το φανάρι, με ιδρωμένες τις μουσούδες τους, κρυμμένες κάτω από περιοδικά.

Υπάρχω; Είμαι ζωντανός; 

 Ο έρωτας μου έκλεισε άλλη μια φορά την πόρτα στα μούτρα. 

Η ζωή που φεύγει, ανάβει το τσιγάρο στο στόμα μου. 

Θα με έσωζες αν σου ζητούσα να με αγαπήσεις; 

Είμαι ζωντανός; 

Η ίδια διαδρομή προς την κατάθλιψη κάθε μέρα. 

Με ένα κεφάλι φουσκωμένο σαν πανί...  

Ταξιδεύω από απόγνωση σε απόγνωση.  

Με εκτεθειμένες της ρίζες.

Νιώθω βαριά κάθε σταγόνα. 

Λερώνομαι, δεν βρίσκω τον διακόπτη να κλείσω το μυαλό μου απ'το βουητό. 

Είμαι σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνω. 

Σε έναν κόσμο που δεν με βολεύει.  

Αυτή η ζωή μου είναι η κόλαση.  

Είμαι ζωντανός! Υπάρχω μόνο για έμενα.

Ανδρονικος Σαραντοπουλος


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.