Ακούει κανείς;;;

2019-03-20

Ακούει κανείς;;;

Διαβάζω ειδήσεις που λένε για αυτοκτονίες ή τουλάχιστον για απόπειρες. Ηπιε χάπια η μία, κρεμαστηκε ο άλλος, έπεσε στη θάλασσα ο τρίτος... Καταθλίψεις, άγχη, μελαγχολίες... Κόσμος τριγύρω που δεν αντέχει άλλο αυτό που ζει σήμερα!!!

Και ύστερα έρχονται οι έρευνες από πανεπιστήμια, ινστιτούτα και στατιστικές που λένε ότι για να καταπολεμησεις αυτές τις άρρωστες - ασθένειες πρέπει να μιλάς. Να μιλάς για τις επιθυμίες σου, τις ανησυχίες σου, τα θέλω σου, το παράπονο σου, την γκρίνια σου,τον θυμό σου...

Κι αναρωτιέμαι... Άντε και τα λες... Ακούει κανείς; Γιατί το θέμα είναι να έχεις ακροατή! Να ξέρεις ότι θα μιλήσεις και κάποιος θα σε ακούσει. Αλλά θα σε ακούσει πραγματικά. Όχι απ' το ένα να μπαίνουν και απ' το άλλο να βγαίνουν. Όχι αυτό που θα πεις να είναι είδος κουτσομπολιου. Να σε ακούσει γιατί σε νοιάζεται, γιατί είναι φίλος/φίλη πραγματικός και θέλει να σε νιώσει, γιατί στεναχωριέται που σε βλέπει έτσι. Απόδειξη σε αυτό; Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε να σε ρωτήσει "Είσαι καλύτερα τώρα;" "Τι έγινε με το θέμα που σε απασχολούσε;" "Τα κατάφερες;" "Μπράβο!!!". Τόσο δύσκολο είναι λες;

Τρέχει ο κόσμος στους ψυχολογους και στις εκκλησίες γιατί το μόνο που έχει πραγματικά ανάγκη είναι κάποιος να τον ακούσει και να τον νιώσει! Αλλά όχι... Έχω τα δικά μου προβλήματα, δεν θέλω, νταξει σιγά το πρόβλημα που έχεις, γελάω με το θέμα σου... Αν δεν στο λέει, τουλάχιστον στο δείχνει με τον τρόπο του.

Δεν είναι δύσκολο ούτε θλιβερό. Είναι ανθρώπινο και όπως θέλουμε να μιλάμε έτσι πρέπει και να ακούμε.

Ελπίζω κάποιοι να ακούνε εκεί έξω...

Nick


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.