Αιώνιοι εραστές...

2019-11-19

Μια φορά και έναν καιρό... Την πρώτη φόρα και πριν τον καιρό... Όταν ο χρόνος ήταν ακόμη μωρό... Υπήρχαν μόνο δύο πράγματα... Η Ζωή και ο θάνατος... Η μία ζωηρή, παιχνιδιάρα και ενθουσιώδης... Ο άλλος σεμνός, βαρύγδουπος και λίγο μελαγχολικός... Για εραστές είχαν αρκετές διαφορές...αλλά ήταν αγαπημένοι...

Καθώς περνούσαν οι χιλιετίες, τη ζωή την λάτρευαν όλοι... Φυτά, ζώα, άνθρωποι, θεοί... Την εξυμνούσαν... Μερικοί ίσως υπερβολικά... Άλλοι παθιασμένα... Και μερικοί αρρωστημένα... Μα τον αγαπημένο της τον θάνατο πάντα τον έδιωχναν και τον κατηγορούσαν για τις απώλειες τους...

''Μέχρι να μας χωρίσει ο Θάνατος'' λένε... και γιατί να σας χωρίσει αυτός; Και χτυπάνε ξύλα... Και φτύνουν στον κόρφο τους... Και τι δηλαδή, τώρα δεν θα πεθάνεις; Δε γνωρίζεις πως όποιος μπλέκει με την ζωή είναι γραφτό να συναντήσει τον αιώνιο εραστή της; Έτσι φλερτάρουν... Αυτά είναι τα ραβασάκια που στέλνει ο ένας στον άλλον... Ο χαρακτήρας μας είναι τα ποιήματα που αφιερώνουν... Γι' αυτό φρόντισε να είσαι τα πιο τρυφερά λόγια που θα ακούσει ο θάνατος από την ζωή!!!

Μα όσο διασκεδαστικό και να είναι αυτό το παιχνίδι τους, ο θάνατος μια μέρα ήταν πολύ στενοχωρημένος και η ζωή έκατσε μαζί του για να του φτιάξει το κέφι... 

"Τι έχεις βρε κουτέ;"

"Τίποτα... Απλά... Δεν θέλω να μου ξανά στείλεις..."

"Γιατίιιι; Μήπως βαρέθηκες αυτό το παιχνίδι; Ή μήπως δεν σου αρέσουν αυτά που σου στέλνω...;"

"Όχι... Αλλά οι άνθρωποι συνέχεια κατηγορούν εμένα όταν μου στέλνεις και όταν σου στέλνω εγώ γιορτάζουν στο όνομά σου..."

"Βρε γλυκάκι... σε έχει κατηγορήσει ποτέ κάποιο από τα ποιήματα μου;"

"Όχι... Αλλά οι ζωντανοί..."

<<Οι ζωντανοί δεν μπορούν να σε καταλάβουν μέχρι να τους στείλω σε εσένα... Μετά σε λατρεύουν όπως εγώ! Μετά καταλαβαίνουν πως όλο αυτό το μυστήριο ήταν ένα παιχνίδι... Και πως έπρεπε να το διασκεδάσουν όσο μπορούσαν και όχι να το παίρνουν στα σοβαρά... Και έτσι μετά κατηγορούν εμένα για την γλυκιά απάτη που τους πρόσφερα, όπως σε κατηγορούσαν για την πικρή ελευθερία που τους δίνεις... Ακόμα και όταν είναι ζωντανοί με λατρεύουν, αλλά λένε μερικές φορές πως είμαι σκληρή και δύσκολη... Μα αυτοί είναι που κάνουν δύσκολα τα πράγματα... Είναι στην φύση του ανθρώπου να κατηγορεί πάντα κάτι άλλο και όχι τον εαυτό του... Όπως είναι στην φύση μου να σε λατρεύω... Για πάντα!"

"Είσαι η ζωή μου!"

"Και εσύ ο θάνατός μου!"

Γιάννης Πατσίκας


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!