Άγρια ομορφιά!!!

2019-02-25

Την βλέπεις να μπαίνει στο μαγαζί και αμέσως μαγεύεσαι από την ομορφιά της. Με το που σου χαρίζει ένα χαμόγελο της, χάνεις τα λόγια σου και δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της. Προσπαθείς να της πιάσεις κουβέντα και γοητεύεσαι όλο και περισσότερο από εκείνη. Η ευγένεια της, το έξυπνο χιούμορ της και αυτό το ''κάτι''... Σε έλκει σαν μαγνήτης.

Ξαφνικά βρίσκεις τον εαυτό σου, να κάνει σαν ένα μικρό παιδί.
Της ζωγραφίζεις μια καρδιά και την αφήνεις διακριτικά εκεί που κάθεται. Εκείνη, προσπαθεί να σε αποφύγει όσο πιο ευγενικά μπορεί και το καταφέρνει. Για την ώρα δηλαδή, γιατί εσύ πεισμώνεις και δεν λες να την αφήσεις σε ησυχία! ''Θα την κάνω δική μου αυτήν την γυναίκα!'' σκέφτεσαι...

Έτσι όταν την βλέπεις ξανά, κάνεις ακόμα μια προσπάθεια να έρθεις κοντά της. Την βλέπεις να έχει μαλακώσει απέναντι σου και να είναι λιγότερο απόμακρη. Και τότε... Το σκάει! Κι εσύ τρέχεις από πίσω της, φωνάζοντας το όνομα της αιφνιδιάζοντας την. Της προτείνεις ακόμα μια φορά να βγείτε και όταν εκείνη λέει το ''ναι'', παίρνεις το ρίσκο και της δίνεις ένα φιλί. Ένα φιλί απαλό στην αρχή, αλλά γεμάτο με το πάθος σου για εκείνη. Και όταν καταλαβαίνεις ότι το φιλί σου έχει ανταπόκριση, αφήνεις όλο το πάθος σου να βγει προς τα έξω.  

Και τότε εκείνη, πάει να το σκάσει ξανά! Σου μιλάει σκληρά, για να σε διώξει μακριά της με όση δύναμη, της έχει απομείνει... Πίσω από την επιθετικότητα της όμως, βλέπεις μια γυναίκα πληγωμένη και αποφασισμένη να μην πληγωθεί ξανά. Δεν υπάρχει αμφιβολία πια... Αυτήν η γυναίκα είναι ξεχωριστή. Δε μοιάζει με καμία απ' όσες έχεις γνωρίσει...

Τελικά βγαίνετε και έρχεστε πιο κοντά. Αλλά... Φοβάσαι ότι δεν είσαι αντάξιος της. Φοβάσαι ότι θα την πληγώσεις στην τελική. Μα δεν μπορείς να μείνεις και μακριά της... Κι έτσι, όσο περνάει ο καιρός με εσάς τους δύο να μένετε στάσιμοι, τόσο βλέπεις αυτό το ''κάτι'' να βγαίνει προς τα έξω... Την βλέπεις να γίνεται εκρηκτική και πιο επιθετική από ποτέ απέναντι σου. Σαστίζεις, μη σε κάψει η φωτιά της. Ξέρεις όμως πια, ότι αυτή η σκληρότητα της δεν είναι τίποτα περισσότερο, πέρα από μια άμυνα και μια ένδειξη ψυχικής κούρασης...

Όταν την βλέπεις ξανά, της λες να καθίσει μαζί σου για ένα ποτό μα εκείνη, σε αιφνιδιάζει με την απόρριψη της και κάθεται στην άλλη άκρη του μπαρ. Πιάνεις τον εαυτό σου να ενοχλείται. Την κοιτάς από μακριά, μέσα από τον καπνό του τσιγάρου σου. Γελάει, χορεύει, τραγουδάει... Περνάει καλά.  Δεν δείχνει να σε υπολογίζει... Συνειδητοποιείς ότι ζηλεύεις που δεν είσαι εσύ ο λόγος που περνάει καλά και αρχίζεις να πίνεις. 

Μα εκείνη σε κοιτάει όταν ανάβει το τσιγάρο της... Όταν δεν νιώθει το βλέμμα σου καρφωμένο πάνω της... Κι όταν τελικά συναντιούνται οι ματιές σας, αποφασίζεις να πας κοντά της και να της μιλήσεις. Πάντα ζαλισμένος απ' το αλκόολ. Τότε το βλέπεις καθαρά! Ο φόβος σου, έγινε πραγματικότητα! Την πλήγωσες. Αλλά κι εσύ νιώθεις προδομένος... Που όλον αυτόν τον καιρό, την φλέρταραν μπροστά σου άλλοι άντρες κι εσύ δεν έκανες τίποτα γι αυτό. Που με τους άλλους είναι γλυκιά και χαμογελαστή, ενώ με 'σενα σκληρή και επιθετική. 

Πας πιο κοντά της και μεθάς περισσότερο απ' το άρωμα της... Πόσο σου έχει λείψει! Σκύβεις να της ψιθυρίσεις στο αυτί ότι την θες ακόμα κι ότι δεν την ξεπέρασες ποτέ... Της λες να φύγετε, να πάτε κάπου οι δυό σας μακριά απ' όλους... Την βλέπεις να κλείνει τα μάτια της και να παίρνει μια βαθιά ανάσα... Ξέρεις πλέον ότι όσο κι αν σε πολεμάει, στο τέλος παραδίδει τα όπλα... Αλλά αυτήν την φορά, είναι αποφασισμένη να σε κρατήσει μακριά της. ''Είναι αργά'' την ακούς να λέει και αποχωρεί...

Στέλλα Κ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!

Μα νερό να γίνονταν και ανάμεσα από τα δάχτυλα σου να έβρισκαν διέξοδο που το κακό; Τα χέρια σου μια φορά θα τα μούσκευες... θα ένιωθες την γλυκιά δροσιά της προσπάθειας στα ακροδάχτυλά σου... θα σου κόβονταν η ανάσα και εκεί που θα νόμιζες ότι αναπνοή δεν μπορείς να πάρεις και πως ήρθε η ώρα να πεθάνεις...
Αέρας...

Πώς να σου κρυφτώ; Με διαβάζεις σαν ανοιχτό βιβλίο ήδη από την αρχή μας... Ξέρεις πάντα τι να μου πεις και ποια λόγια θα χρησιμοποιήσεις. Έχεις το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες στην ψυχή, τη σκέψη και στο υποσυνείδητο μου κι αυτό σου το εμπιστεύτηκα εγώ.