Αγώνας δρόμου μας!

2018-12-27

Πολλές φορές στη ζωή μας έχουμε μια αφετηρία όπου ξεκινάμε. Λέγεται σχολείο, πανεπιστήμιο, δουλειά, σχέση, οικογένεια κτλπ... Άτυπα μπαίνουμε σε μια κατάσταση αγώνος στίβου πολλών χιλιομέτρων. Αντίπαλοί μας; Οι φίλοι μας, τα αδέλφια μας , οι συνάδελφοι μας, οι συνεργάτες μας, οι σύντροφοι μας. Μπαίνουμε σε αυτόν τον αγώνα διανύοντας ένα δρόμο με πολλά εμπόδια. 

Σε αυτόν τον αγώνα κάποιες φορές θα χρειαστεί να συνεργαστούμε με τους αντίπαλους μας ώστε να βγάλουμε ένα καλό αποτέλεσμα είτε το θέλουμε είτε όχι. Θα υπάρξουν αντιζηλίες, αντιδικίες, θυμοί και άγχη. Θα κάνουμε στάση να περιμένουμε τον φίλο μας να έρθει για να τον βοηθήσουμε... Χωρίς να μας βοηθήσει ή και να το κάνει... Κάποιοι θα σκοντάψουν πάνω μας πάνω στη βιασύνη και είτε θα μας ζητήσουν συγγνώμη είτε θα προχωρήσουν χωρίς να πουν κουβέντα και θα μας βγάλουν και την γλωσσά περιγελώντας. Κάποιοι θα μας περιμένουν στις στροφές του δρόμου να μας δώσουν ένα χέρι βοήθειας, να μας δείξουν ένα διαφορετικό τρόπο να μην κουραζόμαστε άσκοπα στο δρόμο, να παίρνουμε ανάσες και να μετριάσουν τον ρυθμό μας. Αυτούς μπορεί και να τους ακούσουμε εν μέρει γιατί κι εμείς γίναμε ξεροκέφαλοι στην πορεία και νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Έπειτα από πολύ διάστημα δρόμου θα βρούμε στην πορεία μας και παλιούς συναθλητές... αλλαγμένους από την πορεία του δρόμου, κατάκοπους, βαριεστημένους ή ακόμα και ορεξάτους και ενθουσιασμένους.

Εκεί θα συμβεί κάτι παράξενο. Στα μισά της διαδρομής όλοι οι ''αντίπαλοι μας'' θα αλλάξουν πορεία και ο καθένας θα χαράξει την δική του χωρίς να εξαρτάται από κανένα. Είναι εκείνο το σημείο που κοιτάς δεξιά και αριστερά, βλέπεις ότι όλοι αλλάζουν μονοπάτια και μπροστά σου βλέπεις το δικό σου. Αυτό όπου μονοί μας τον διανύουμε. Με τον δικό μας ρυθμό, την δική μας δύναμη και αντοχή αλλά, προπάντων, την δική μας θέληση, συνεχίζουμε την πορεία τη ζωής ως προς τους στόχους και τις προσδοκίες, χωρίς την εξάρτηση κανενός. Έτσι, στο τέλος παίρνουμε το δικό μας έπαθλο, το δικό μας βραβείο. Αυτό που μας αξίζει..

Nick



ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!