Αγαπάμε ανθρώπους κι όχι καθρέφτες!

2017-10-01

"Αγαπάμε ανθρώπους κι όχι καθρέφτες"! Αυτό είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο στο βιβλίο της ζωής. Κι όχι μόνο από την πλευρά του ότι δεν πρέπει να ψάχνουμε τους κλώνους μας για να ερωτευτούμε, ή για να τους κάνουμε φίλους, αλλά από την πλευρά των συναισθημάτων που περιμένουμε να πάρουμε ως αντάλλαγμα εκείνων που δίνουμε. Αν έχεις πει πρώτος το σ'αγαπώ σε κάποιον που δεν είναι έτοιμος να το ανταποδώσει, ή αν βγήκες ποτέ από κάποια σχέση και ένιωσες ότι δε σου έδωσε όσα ήθελες, καταλαβαίνεις τι λέω.

Το θέμα όμως είναι ότι δε νιώθουμε αγάπη για κάποιον για να μας αγαπήσει. Ούτε ερωτευόμαστε κάποιον για να μας ερωτευτεί. Όλοι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί τόσο μέσα όσο και έξω. Κανείς δε γεννήθηκε για να κάνει τον καθρέφτη μας. Μπορεί εσύ να νιώθεις κάποιου είδους σύνδεση με ένα άτομο ή να του εξομολογηθείς ότι το αγαπάς ή και πιο απλά ότι το συμπαθείς κι εκείνο να μη σου ανταποδώσει τα λόγια αυτά. Γιατί; Είτε γιατί δεν είναι από εκείνα τα άτομα που μιλάνε για όσα νιώθουν -εύκολα- είτε γιατί δεν υπάρχει κάτι αμοιβαίο. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να μάθουμε να εκτιμάμε αυτά που νιώθουμε εμείς και έπειτα αυτά που νιώθει ο άλλος για μας ξεχωριστά.

Με άλλα λόγια όλα τα συναισθήματα είναι συναισθήματα. Το ότι κάποιος δεν ένιωσε για εμάς ότι εμείς για εκείνον δε σημαίνει ότι δεν ενιωσε τίποτε για εμάς! Σίγουρα είναι απογοητευτικό όταν κάποιος δε νιώθει αυτό που νιώθουμε για εκείνον αλλά πρέπει να μαθουμε να εκτιμάμε τα συναισθήματα των οποίων είμαστε αποδέκτες άσχετα από αυτά που δίνουμε εμείς.

 Σίγουρα δεν είναι εύκολο, αλλά με τον καιρό κάνει τα πάντα πιο εύκολα. Γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις αν και πολύπλοκες, είναι εύκολες. Δίνεις για να νιώθεις καλά με εσένα, κι αν πάρεις κάτι σε αντάλλαγμα χαίρεσαι. Αλλά σίγουρα δε δίνεις για να πάρεις!

Αγαπάμε ανθρώπους κι όχι καθρέφτες!!!

Γεωργία Καγιάννη


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!