Αφανίζομαι...

2017-12-11

Αφανίζομαι...
Γίνομαι ένα με το πλήθος.
Άλλωστε αυτό δεν ήταν που έκανα πάντα;
Αφανίζομαι...
Χάνομαι μέρα με την μέρα όλο και περισσότερο.
Υπήρξε άλλωστε και ποτέ κανείς για να με ψάξει;
Γιατί να το κάνει τώρα;
Αφανίζομαι...
Πλησιάζω τους δαίμονες.
Άλλωστε το σκοτάδι δεν ήταν πάντα εκείνο που με τραβούσε;
Αφανίζομαι...
Πνίγομαι στα δάκρυα που δεν φαίνονται.
Αυτά δεν είναι άλλωστε που πονούν περισσότερο;
Βυθίζομαι στον πόνο...
Αφανίζομαι...
Ξέρω ότι δεν υπάρχει πια τίποτα εκεί έξω για 'μενα.
Για ποιον πολεμάω;
Ποιον κοροϊδεύω;
Μονάχα τον εαυτό μου.
Αφανίζομαι...
Με κοιτάς μα δεν με βλέπεις.
Μπορείς να ξεχωρίσεις το βλέμμα μου ανάμεσα σε τόσα άλλα;
Εμείς οι δύο είμαστε ξένοι πια...
Αφανίζομαι...
Αφανιζόμαστε...


Ξεχασμένος Άγγελος

Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!