Αχ και να 'λεγες όσα μου λένε τα μάτια σου!

2019-05-03

Τι σε κρατάει και δεν μου μαρτυράς όλα αυτά που τα μάτια σου μου λένε. Είναι φόβος, ντροπή, αμηχανία η μήπως ο ίδιος σου ο εγωισμός που σε εμποδίζει. Γιατί με κοιτάς τόσο έντονα και όμως δεν τολμάς να ξεστομίσεις ούτε μια λέξη. Λες και ελπίζεις να τα καταλάβω όλα από το βλέμμα σου και τον τρόπο που με παρατηρείς. Λες και έχουμε έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας και οι λέξεις είναι τόσο προαιρετικές.

Πάντα ένιωθα πως μια ματιά σου έφτανε όσες χίλιες λέξεις που θα μπορούσαν να ειπωθούν από το στόμα και πάλι δεν θα έβγαζαν τόσο νόημα. Νιώθω ότι ολη σου η παρουσία ο τρόπος που κινείσαι μου είναι υπερ αρκετά,η γλώσσα του σώματος σου. Πάντα εμείς οι δύο είχαμε μια συννενόηση τόσο μοναδική τόσο ξεχωριστή που δεν το νιώσαμε με κανέναν άλλον. Ίσως είναι αυτό το κοίταγμα σου κάθε φορά που με συναντάς αυτό το χαμογέλο σου που με καλοσορίζει τόσο θερμά. Όμως μένεις εκεί. Λες και περιμένεις από μένα να σου δώσω το πράσινο φως να προχωρήσεις.

Αλήθεια θα ήθελα απλά να ήξερα τι σκέφτεσαι μερικές φορές όταν μου χαμογελάς. Να ξέρω αν εγώ είμαι η αιτία που στο προκαλώ να νιώσω ακόμα πιο χαρούμενη και εγώ. Είμαστε ξέρεις μυστήρια πλάσματα εμείς οι άνθρωποι, μπορεί να μισούμε κάποιον και να του το δείχνουμε με όλο μας το είναι όπως επίσης να αγαπάμε κάποιον και να μην το μάθει ποτέ. Ίσως γιατί φοβομάστε την απόρριψη. Φοβόμαστε την αντίδραση του άλλου και στον τρόπο που θα ανταποκριθεί στα συναισθήματα μας.

Είναι άραγε αυτός ένας λόγος που θα πρέπε να τα κρατάμε μέσα μας αυτά που νιώθουμε; Πες μου και εσύ για τον ίδιο λόγο τα κρατάς η απλά είναι επειδή δεν μπορείς να δεις πέρα από την μύτη σου. Βλέπεις είμαστε και λίγο νάρκισσιστες οι άνθρωποι. Θέλουμε εμείς τις περισσότερες φορές να είμαστε το επικέντρο που συχνά ξεχνάμε ότι πρέπει να σεβόμαστε και τα συναισθήματα του άλλου. Πες μου αν εσύ φοβάσαι τόσο πολύ να εκδηλωθείς ή απλά είσαι δειλός και από το να αφεθείς και να το ζήσεις προτιμάς να ζεις σε αυτή την βολική καταστάση χωρίς να δεσμευτείς κάτι έχοντας έτσι τον εαυτό σου καθαρό. 

Πες μου είναι η δέσμευση που σε τρομάζει και δεν σε αφήνει να εκφραστείς ελεύθερα; Νιώθω μέσα μου ότι θα μπορούσες με τόση ευκολία να μου απαντήσεις όλα αυτά τα ερωτήματα να μου μιλήσεις να μου δείξεις τον αληθινό σου εαυτό και όμως γιατί επιλεγείς την σιωπή. Η ζωή είναι τόσο μικρή να αφήνουμε πίσω μας απωθημένα και να βολευόμαστε σε καταστάσεις. Η ζωή είναι τόσο μικρή να μην δείχνουμε στους ανθρώπους που θέλουμε δίπλα μας πόσο πολύ τους αγαπάμε.

Τα χρόνια περνάνε και εμείς συνεχώς μετανιώνουμε για πράγματα που δεν κάναμε και ευκαιρίες που χάσαμε. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει αυτό που λέμε καταλλήλη στιγμή και τέλεια ευκαιρία. Εσύ ο ίδιος καθορίζεις την οποιαδήποτε στιγμή κατάλληλη. Αλλά αγάπη μου εδώ πιθανώς να αναφέρομαι σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας διότι μην ξεχνάς ότι κάνεις μας πλέον δεν παλέυει για τον άλλον. Κανείς πλέον δεν λέει πως πραγματικά νιώθει. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής για αυτό τον άτιμο εγωισμό ζούμε όλοι.

Μαρινέλα Σ.


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ


Οι άνθρωποι δεν είναι μπερδεμένοι. Τους μπερδεύουν αυτοί που τους λένε ότι δεν είναι φυσιολογικοί. Μέγα λάθος! Μπερδεμένοι και μη φυσιολογικοί ήταν παλιά με τις πεπερασμένες αντιλήψεις και ταμπέλες ματαιότητας που έβαζαν. Τώρα πια οι άνθρωποι τείνουν προς το φυσιολογικό όταν αναζητούν την αυτογνωσία, την αποδοχή και αγάπη του εαυτού τους.

Όσο μεγάλωνα ένιωθα τη ζωή να προσπερνά, κάθε μέρα έχανα την παιδικότητα μου, η αθωότητα ξεθώριαζε. Με τα χέρια κάλυπτα το πρόσωπο μου, κρυβόμουν από τον κόσμο. Το μέλλον σχεδόν αβέβαιο, πάλευε να μου ανοίγει τα μάτια, να ανοίγει παράθυρα σε ορίζοντες πρωτόγνωρους μα συνάμα παράτολμους.

Τι όμορφη που μπορείς να ζωγραφίσεις την ζωή. Φτάνει να το θες... Φτάνει να είναι κάποιος εκεί σε αυτό σου το ταξίδι να σου υπενθυμίζει την ομορφιά του προορισμού και τον στόχο σου! Τα χρώματα που βάζεις στην ζωγραφιά της ζωής σου, χρώματα ευτυχίας, χαράς, κατανόησης, αποδοχής, χρώματα έντονα και ζωηρά!